Mensen samenbrengen
Wanneer ik vandaag op mijn hele beroepsleven terugkijk, besef ik dat ik nooit alleen een verkoper ben geweest in de traditionele betekenis van het woord. Natuurlijk verkocht ik producten. Koffiemachines. Keramische tegels. Nieuwe concepten. Software. Maar een product was voor mij nooit het eindpunt. Het was vaak de aanleiding om mensen bij elkaar te brengen. Dat was mijn werkelijke manier van zakendoen.
Wanneer een Italiaanse fabrikant met een vraag of een technisch probleem zat, dacht ik onmiddellijk aan iemand in België die misschien het antwoord kende. Wanneer een architect naar een bepaald materiaal zocht, probeerde ik hem in contact te brengen met de juiste fabrikant. Wanneer een tegelverdeler mij vertelde over de moeilijkheden waarmee hij dagelijks werd geconfronteerd, nam ik die bezorgdheden mee naar mijn volgende vergadering in Italië.
En wanneer Marco een nieuw idee ontwikkelde, zocht ik meteen naar iemand die bereid was het in de praktijk uit te proberen. Overal zag ik mogelijke verbindingen. Tussen een vraag en een antwoord. Tussen een probleem en een oplossing. Tussen een idee en de mens die het nodig had.
Misschien was dat mijn grootste gave. Misschien was het ook de reden waarom mijn gedachten zelden tot rust kwamen. Ik keek niet alleen naar wat er al bestond. Ik dacht voortdurend aan wat er zou kunnen ontstaan wanneer de juiste mensen elkaar vonden. Dorina glimlachte soms en zei:
‘Renato... zelfs tijdens het eten ben jij nog aan het werk.’ En eerlijk gezegd... ze had gelijk. Wanneer ik nieuwe mensen ontmoette, luisterde ik aandachtig naar hen. Niet alleen om te begrijpen wat ze deden. Maar vooral om te ontdekken wat hen bezighield. Waarvan droomden ze? Waarmee worstelden ze? Wat hadden ze nodig om een volgende stap te kunnen zetten? Heel vaak voelde ik tussen de regels door dat er een probleem was waarvoor ze nog geen oplossing hadden gevonden. Dat fascineerde mij.
Ik stelde vragen. Heel veel vragen. Niet uit gewone nieuwsgierigheid. Maar omdat ik werkelijk wilde begrijpen. Want alleen wanneer je iemand probeert te begrijpen, kun je hem werkelijk helpen. Dat gold voor klanten. Voor fabrikanten. Voor vrienden. En ook voor onze medewerkers. Ik heb nooit geloofd dat een onderneming groeit omdat mensen alleen maar bevelen opvolgen. Een onderneming groeit wanneer mensen voelen dat er naar hen wordt geluisterd.
Misschien was dat een van de dingen die Piramedia zo bijzonder maakten. Daar kreeg iedereen de kans om te spreken. Wanneer een jonge medewerker een idee had, mocht hij of zij het uitleggen. Wanneer een klant kritiek gaf, probeerden we eerst te begrijpen waar die kritiek vandaan kwam.
Wanneer een fabrikant twijfels had, namen we de tijd om samen naar een antwoord te zoeken. Dat vroeg tijd. Soms heel veel tijd. Maar ik heb die uren nooit als verloren beschouwd. Want wie tijd in mensen investeert, bouwt aan iets wat veel langer kan blijven bestaan dan één bestelling of één contract. Ik herinner mij een Italiaanse fabrikant die mij na een lange vergadering even apart nam. Hij legde zijn hand op mijn schouder en zei:
‘Renato... jij verkoopt onze tegels niet.’ Ik keek hem verbaasd aan. Hij glimlachte. ‘Jij verkoopt ons vertrouwen.’ Die woorden ben ik nooit vergeten. Misschien omdat ze precies samenvatten hoe ik mijn hele leven heb geprobeerd te werken. Niet met indrukwekkende verkooppraatjes. Maar met oprechtheid. Dat betekende ook dat ik niet altijd kon zeggen wat iemand graag wilde horen. Wanneer ik niet overtuigd was van een collectie, zei ik dat.
Wanneer ik vond dat een fabrikant een verkeerde beslissing dreigde te nemen, vertelde ik hem dat eerlijk. En wanneer een klant een terechte opmerking maakte, verdedigde ik niet blindelings de fabriek die ik vertegenwoordigde. Ik nam zijn bezorgdheid ernstig. Wie mensen met elkaar wil verbinden, draagt verantwoordelijkheid tegenover beide kanten. Daarvoor is eerlijkheid onmisbaar. Ik vertegenwoordigde niet alleen een fabriek. Ik vertegenwoordigde ook mijn eigen naam. En die naam wilde ik nooit beschamen.
Wanneer ik vandaag zie hoeveel de wereld is veranderd, denk ik daar vaak aan. Alles gaat sneller. E-mails bereiken in enkele seconden de andere kant van de wereld. Via een videoconferentie kunnen mensen uit verschillende landen onmiddellijk met elkaar spreken. Kunstmatige intelligentie helpt ons vandaag antwoorden te vinden waarvoor we vroeger soms dagen nodig hadden. Het is een buitengewone ontwikkeling.
Maar snelheid alleen brengt mensen nog niet werkelijk dichter bij elkaar. Technologie kan de afstand verkleinen. Ze kan informatie delen. Ze kan mensen met elkaar in contact brengen. Maar ze kan niet in onze plaats oprecht luisteren. Ze kan ons woord niet voor ons houden. En ze kan de ander niet voor ons met respect behandelen.
Daarom stel ik bij iedere nieuwe technologie nog altijd dezelfde vraag: ‘Helpt ze mensen om elkaar beter te begrijpen?’ Als het antwoord ja is, geloof ik in haar waarde. Als het antwoord nee is, verliest zelfs de meest indrukwekkende uitvinding voor mij een groot deel van haar betekenis. Misschien is dat wel de eenvoudigste samenvatting van mijn hele beroepsleven. Ik heb koffiemachines, keramische tegels, concepten en software verkocht.
Maar wat ik werkelijk probeerde op te bouwen, waren relaties. Als er vandaag iets van mijn werk blijft voortleven, hoop ik dan ook niet dat mensen zich herinneren hoeveel producten ik heb verkocht. Ik hoop dat zij zich herinneren dat ik naar hen heb geluisterd. Dat ik mijn woord heb gehouden. En dat ik heb geprobeerd mensen dichter bij elkaar te brengen. Want uiteindelijk blijft niet over wat we hebben bezeten. Wat werkelijk blijft, is wat we voor elkaar hebben betekend.
Dat is de rijkdom die ik vandaag nog altijd in mijn hart meedraag. En het is die rijkdom die ik hoop door te geven aan degenen die na mij komen.