Hoofdstuk 22 Medardo Maseroli, de man die in mij geloofde
Al snel gingen onze gesprekken veel verder dan keramische tegels alleen. We spraken over ondernemen. Over verantwoordelijkheid. Over familie. Over vertrouwen. Op een dag zei hij iets wat ik nooit meer ben vergeten: ‘Je kunt een bestelling verliezen, maar verlies nooit je geloofwaardigheid.’ Die woorden zijn voor altijd in mijn hart gegrift gebleven. Want uiteindelijk is geloofwaardigheid misschien wel het grootste kapitaal van een ondernemer. Al het andere kan verdwijnen. Een onderneming. Een contract. Een fabriek. Maar zolang mensen vertrouwen blijven hebben in jouw woord, kun je altijd opnieuw beginnen. Medardo zag dat ik bereid was te werken zonder naar de uren te kijken. Hij wist dat ik er niet voor terugschrok duizenden kilometers af te leggen voor een klant. Hij begreep dat het voor mij niet voldoende was alleen maar een product te verkopen. Ik wilde begrijpen. Ik wilde verbeteren. Ik wilde samen met anderen iets opbouwen.
Langzaam ontstond er tussen ons een band van wederzijds respect. Voor mij was zijn vertrouwen veel meer waard dan welk contract ook. Want wanneer iemand met zoveel ervaring in je gelooft, geeft hij je ook de moed om verder te gaan dan je zelf ooit voor mogelijk had gehouden. Medardo gaf mij niet alleen kansen. Hij gaf mij verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid is misschien wel een van de grootste geschenken die de ene mens aan de andere kan geven. Want het betekent dat iemand werkelijk gelooft dat je in staat bent die verantwoordelijkheid te dragen. Op een belangrijk ogenblik in mijn leven ging hij zelfs nog verder. Hij steunde mij met honderdduizend Belgische frank. Dat was in die tijd een aanzienlijk bedrag. Maar wat mij het diepst raakte, was niet alleen het geld. Het was het vertrouwen dat erachter schuilging. Hij geloofde in mij. Hij geloofde in mijn plannen.
En hij was bereid dat geloof om te zetten in een daad. Die steun gaf mij niet alleen financiële ademruimte. Ze gaf mij vooral nieuwe moed. Ik voelde dat ik niet alleen stond. Dat iemand met kennis en ervaring mogelijkheden in mij zag die ik op dat moment misschien zelf nog niet volledig kon overzien.
Precies daarin lag de kracht van onze samenwerking. Medardo was bovendien veel meer dan een zakenman. Hij was ook een heel bekende beeldhouwer. In zijn kunst kwam een andere kant van zijn persoonlijkheid naar voren. De gevoelige man. De kunstenaar die niet alleen naar de uiterlijke vorm keek, maar ook naar wat er diep in een mens leefde. Hij werkte met steen, maar wist daarin gevoelens zichtbaar te maken. Rust. Vreugde. Verdriet. Hoop. Misschien kon hij mensen daarom zo goed begrijpen. Een beeldhouwer kijkt immers niet alleen naar wat er aan de buitenkant zichtbaar is. Hij probeert te ontdekken wat er vanbinnen verborgen ligt. Na zijn overlijden wachtte mij een bijzonder en ontroerend gebaar. Volgens zijn laatste wens mocht ik als eerste een kunstwerk uit zijn verzameling kiezen. Zijn vrouw Rita en zijn kinderen Yvan en Igor respecteerden die wens en gaven mij de gelegenheid zelf een werk uit te zoeken.
Dat raakte mij diep. Het betekende dat Medardo vóór zijn overlijden aan mij had gedacht. Uit al zijn kunstwerken koos ik een beeld dat mij onmiddellijk raakte. Het was vervaardigd uit wit Carrara-marmer en stelde de Madonna voor. Het kunstwerk had twee verschillende zijden. Wanneer ik het marmeren beeld draaide, zag ik aan de ene kant een Madonna die rust, vrede en geluk uitstraalde. Aan de andere kant verscheen een heel ander gezicht. Dat van een witte vrouw die triest en verdrietig keek. Het was hetzelfde kunstwerk. Dezelfde steen. En toch vertelde iedere kant een totaal ander verhaal. Van alle werken die ik had kunnen kiezen, voelde ik dat juist dit beeld bij mij hoorde. Het toonde de twee kanten van het leven. Vreugde en verdriet. Hoop en pijn. Rust en onrust. Licht en duisternis. Het ene kan niet altijd zonder het andere bestaan. Zoals ieder mensenleven bestaat ook het mijne uit lichte en donkere dagen.
De Madonna in wit Carrara-marmer, vervaardigd door Medardo Maseroli en na zijn overlijden aan mij toevertrouwd.
Uit vertrouwen dat werd beloond. En vertrouwen dat soms werd beschaamd. Uit projecten die slaagden. En dromen die verloren gingen. Misschien raakte het kunstwerk mij daarom zo diep. Het weerspiegelde iets van mijn eigen leven. De man die altijd vooruit wilde. Maar ook de man die zijn zorgen en verdriet vaak diep in zichzelf droeg. Het beeld was voor mij veel meer dan een kunstwerk. Medardo had het eigenhandig uit het witte Carrara-marmer gehouwen. Zijn handen hadden de steen gevormd. Zijn gedachten en gevoelens leefden erin voort. Dat ik volgens zijn laatste wens als eerste een kunstwerk mocht uitkiezen, beschouw ik als een van de meest persoonlijke en kostbare blijken van onze vriendschap. Wanneer ik naar het beeld kijk, denk ik aan Medardo. Aan de kansen die hij mij heeft gegeven. Aan alles wat wij samen hebben opgebouwd. Aan zijn geloof in mij. Maar ook aan het verdriet dat iemand achterlaat wanneer hij voorgoed uit ons leven verdwijnt.
In de jaren die volgden, wanneer ik voor moeilijke beslissingen stond, dacht ik vaak terug aan mijn gesprekken met hem. Niet omdat hij op alles een antwoord had. Maar omdat hij mij had geleerd de juiste vragen te stellen. En soms is de juiste vraag veel meer waard dan een snel antwoord. Pas toen hij er niet meer was, besefte ik werkelijk hoe diep hij mijn leven had beïnvloed. Sommige mensen laten gebouwen achter. Anderen laten succesvolle ondernemingen na. Medardo liet iets achter dat voor mij veel waardevoller was. Herinneringen. Zijn vertrouwen. En een kunstwerk waarin zijn handen, zijn ziel en zijn vriendschap voor altijd aanwezig zullen blijven. Ik herinner mij een man die bereid was mensen vertrouwen te schenken, soms nog voordat zij zichzelf volledig hadden kunnen bewijzen. Een man die anderen beoordeelde op hun karakter. Niet alleen op wat ze konden bereiken. Zelfs vandaag, wanneer ik zijn naam uitspreek, voel ik nog altijd dezelfde diepe dankbaarheid.
Niet alleen omdat hij mij hielp professioneel te groeien. Maar omdat hij iets bevestigde waarin ik zelf altijd had geloofd. Zaken beginnen altijd bij mensen. En een oprechte handdruk kan soms veel meer waard zijn dan een contract van honderd bladzijden. Daarom zal Medardo Maseroli altijd een heel bijzondere plaats in mijn hart blijven innemen. Niet alleen als zakenpartner. Maar ook als vriend. Als mentor. Als kunstenaar. En als de man die op een van de belangrijkste momenten van mijn leven tegen mij zei: ‘Ga verder. Ik geloof in jou.’ Soms is één enkele zin voldoende om de richting van een mensenleven te veranderen. Voor mij was Medardo die man.