Wanneer dromen de werkelijkheid ontmoeten
Een onderneming groeit niet alleen door goede ideeën. Ze groeit omdat mensen in die ideeën geloven. Tijdens de jaren van Piramedia heb ik veel bijzondere mensen ontmoet. Sommigen liepen slechts een klein stukje van de weg met ons mee. Anderen werden een belangrijk deel van ons verhaal. Ieder van hen bracht eigen talenten mee. Eigen verwachtingen. Eigen dromen. Ik heb altijd geloofd dat een onderneming sterker wordt wanneer mensen met verschillende kwaliteiten hun kennis samenbrengen.
Daarom heb ik nooit geprobeerd alles zelf te doen. Integendeel. Ik zocht mensen die meer wisten dan ik op gebieden waar mijn eigen kennis beperkt was. Zo had ik altijd gewerkt. Ik hoefde nooit de slimste persoon aan tafel te zijn. Ik wilde gewoon de juiste mensen rond diezelfde tafel samenbrengen. Dat was ook de filosofie achter Piramedia. De commerciële ervaring die ik in de loop van vele jaren had opgebouwd, vormde een van de fundamenten van ons project.
Marco bracht zijn kennis van computers en nieuwe technologie mee. Cristina zorgde ervoor dat de dagelijkse organisatie bleef functioneren, zelfs wanneer wij volledig opgingen in de ontwikkeling van alweer een nieuw project. Daarnaast werkten programmeurs, grafische ontwerpers en technische specialisten met ons samen. Ieder van hen bracht een onmisbaar stukje mee van de grote puzzel die we samen probeerden te leggen. Soms leek alles bijna vanzelf vooruit te gaan. Op andere momenten botsten verschillende ideeën met elkaar.
Dat is onvermijdelijk wanneer gepassioneerde mensen samen iets nieuws proberen te creëren. Ik heb nooit geloofd dat een goed team bestaat uit mensen die allemaal hetzelfde denken. Integendeel. Heel vaak waren het juist onze verschillende meningen die uiteindelijk tot de beste oplossingen leidden. Maar voor mij bleef één voorwaarde altijd essentieel. Respect. We mochten van mening verschillen. We mochten hevig discussiëren. We mochten zelfs tot de conclusie komen dat een idee van mij niet het juiste was.
Maar we deden dat altijd met respect voor elkaar. Die houding heb ik mijn hele leven zelf proberen voor te leven. Ik herinner mij vergaderingen die veel langer duurden dan iemand vooraf had verwacht. Niet omdat we ruzie maakten. Maar omdat niemand genoegen nam met een oppervlakkig antwoord. Iedereen wilde begrijpen. Iedereen wilde bijdragen. Dat gaf mij vertrouwen.
Naarmate de tijd verstreek, begon ik echter te beseffen dat een groeiende onderneming niet alleen meer mogelijkheden, maar ook steeds meer verplichtingen met zich meebrengt. In het begin werden we vooral gedragen door enthousiasme. Maar enthousiasme alleen was niet langer voldoende. De professionele eisen namen voortdurend toe. Deadlines. Financiële verslagen. Contracten. Afspraken. Verantwoordelijkheden. Onze droom had nu ook structuur en discipline nodig. Dat was natuurlijk normaal.
Maar langzaam begon de sfeer te veranderen. Niet omdat het enthousiasme verdwenen was. Maar omdat de druk met iedere maand groter werd. Ik nam veel van die druk in mijzelf op. Wanneer een klant een probleem had, wilde ik het onmiddellijk oplossen. Wanneer een fabriek een vraag stelde, probeerde ik nog diezelfde dag een antwoord te geven.
Wanneer een van onze medewerkers een moeilijke periode doormaakte, wilde ik helpen. Ik vond het bijzonder moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Die eigenschap had mij in mijn leven vaak geholpen. Maar ze maakte mij ook kwetsbaar.
Veel zorgen droeg ik in stilte met mij mee. Niet omdat iemand dat van mij verwachtte.
Maar omdat ik geloofde dat een ondernemer de mensen die met hem werkten moest beschermen. Misschien droeg ik daardoor uiteindelijk veel meer op mijn schouders dan één mens alleen zou moeten dragen. Wanneer ik daar vandaag op terugkijk, begrijp ik dat leidinggeven niet alleen betekent dat je vooroploopt. Het betekent ook dat je anderen durft te vertrouwen. Dat je grenzen stelt. En dat je soms de moed moet hebben om iets los te laten.
Maar die les had ik toen nog niet geleerd. Ik wilde alles ondersteunen. Alles oplossen. Alles bij elkaar houden. Omdat ik oprecht geloofde dat we iets bijzonders aan het opbouwen waren. En dat geloof was echt. Niemand werkte alleen voor zichzelf. We werkten samen aan een toekomst.
Een toekomst waarvan we hoopten dat ze de wereld van de keramiek blijvend zou veranderen.
Maar het leven leert ons dat zelfs de mooiste dromen op de proef worden gesteld wanneer ze de werkelijkheid ontmoeten. Niet noodzakelijk om ze te vernietigen. Maar om te laten zien hoe sterk de fundamenten zijn waarop ze werden gebouwd. Voor ons kwam die beproeving langzaam dichterbij. Niet plotseling. Niet met veel lawaai.
Maar bijna zonder dat we het merkten. De druk nam toe. De zorgen werden groter. En in het begin zeiden we nog tegen onszelf:
‘Het zal wel overwaaien.’ Pas veel later beseften we... dat de storm toen eigenlijk al begonnen was.