Waarom ik mijn verhaal heb geschreven
Ik heb dit verhaal geschreven om te bewaren wat anders met de tijd verloren zou gaan: de stemmen van mijn ouders, het leven op De Lindeman, de mensen die mij kansen gaven en de herinneringen aan ons gezin. Mijn kinderen en kleinkinderen hoeven mijn weg niet te volgen. Ik wil hun wel laten zien uit welke grond hun eigen geschiedenis is gegroeid.
Mijn vader vertrok uit Italië met de hoop op een betere toekomst. Mijn moeder hield ons gezin bijeen met een zorg die toen zo vanzelfsprekend leek. Later begreep ik hoeveel moed en opoffering daarin verborgen lagen. Door over hen te schrijven, geef ik hun dagelijkse leven een plaats in de herinnering van wie na ons komt.
Ook over Marco wilde ik blijven vertellen. Niet alleen over zijn moeilijke jaren of zijn laatste dag, maar over de jongen en de man die hij was: mijn zoon, mijn vriend en mijn zakenpartner. Over zijn ideeën, zijn warmte en de dromen waaraan wij samen werkten. Ik hoop dat Chiara en Laura in deze bladzijden iets van hun vader kunnen terugvinden. Zijn leven was zoveel groter dan het verdriet waarmee het eindigde.
Michael, mijn kleinkinderen, Dorina, mijn broers en zoveel vrienden hebben ieder hun eigen plaats in dit verhaal. Ik schrijf ook voor hen. Soms is het gemakkelijker om herinneringen op papier toe te vertrouwen dan om ze tijdens een gesprek uit te spreken. Een boek geeft de woorden tijd om hun weg te vinden.
Niet iedere herinnering is volledig. Ik vertel zoals ik de gebeurtenissen heb beleefd en later heb kunnen reconstrueren. Andere mensen kunnen dezelfde tijd anders herinneren. Wat ik wil doorgeven, is mijn persoonlijke getuigenis, met de liefde, de fouten en de vragen die daarbij horen.
Misschien herkent ook een lezer die mij nooit heeft ontmoet iets van zichzelf: de vreugde van een gezin, het vertrouwen in een droom, de pijn van verlies of de moed om opnieuw te beginnen. Als mijn verhaal een gesprek opent of iemand helpt zich minder alleen te voelen, heeft het zijn weg gevonden.