De cirkel is rond
Lang vóór mijn geboorte maakten andere mensen keuzes waardoor mijn leven mogelijk werd. Mijn ouders en grootouders gaven mij een begin. Toen ik aan dit boek begon, keek ik vooral achterom: naar Loreto Aprutino, de mijncité, mijn vader en mijn moeder. Nu kijk ik ook vooruit, naar de mensen aan wie ik die herinneringen doorgeef.
Mijn vader leeft voort in mijn respect voor eerlijk werk. Mijn moeder in de overtuiging dat liefde zichtbaar wordt in wat wij voor elkaar doen. Marco blijft aanwezig in mijn nieuwsgierigheid en in de dromen die wij deelden. Michael herinnert mij eraan dat ieder mens zijn eigen weg mag kiezen. Mijn kleinkinderen laten mij voelen dat een familiegeschiedenis telkens verder groeit.
Van Dorina kreeg ik een gedeeld leven. Van mijn familie en vrienden ontving ik trouw, hulp en onvervangbare herinneringen. Ook teleurstellingen vormden mij. Ze leerden mij dat grenzen nodig zijn en dat vergeving tijd vraagt. Ik had sommige lessen liever niet ontvangen, maar ze behoren tot de man die ik geworden ben.
De cirkel sluit zich voor mij wanneer wat ik ontving opnieuw wordt doorgegeven. Dat kan in een verhaal aan tafel, in een foto die iemand bewaart of in een klein gebaar van zorg. De namen uit het verleden krijgen zo een plaats in het leven van een nieuwe generatie.
Ik geef deze bladzijden door met dankbaarheid. Ze bevatten geen volmaakt leven en ook geen handleiding. Ze vertellen hoe ik heb geprobeerd te werken, lief te hebben en na een val weer recht te staan. De liefde waarmee mijn verhaal begon, mag haar weg naar de toekomst blijven vinden.