Twee generaties, één droom
Wanneer mensen ons samen aan het werk zagen in de Piramide, kregen ze vaak de indruk dat alles vanzelf ging. Een vader met vele jaren ervaring. Een zoon die zich helemaal thuis voelde in de wereld van de nieuwe technologie. Het leek de perfecte combinatie. En eerlijk gezegd... meestal was dat ook werkelijk zo.
Maar zoals in iedere samenwerking moesten ook wij leren elkaar te begrijpen. Onze samenwerking was niet alleen sterk omdat we verschillend waren. Ze werd sterk omdat we bereid waren naar elkaar te luisteren. Ik was opgegroeid in een wereld waarin alles tastbaar was. Je verkocht een koffiemachine. Je hield een keramische tegel in je hand. Je gaf iemand een hand. Je keek hem in de ogen. Marco was opgegroeid in een andere tijd.
Voor hem werd de computer steeds meer een nieuw venster op de wereld. Waar ik eerst aan producten dacht, dacht hij aan informatie. Waar ik sprak over vertegenwoordigers, sprak hij over netwerken. Waar ik een catalogus zag, zag hij een digitale databank. In het begin moest ik mij aanpassen aan die nieuwe manier van denken. Niet omdat ik eraan twijfelde.
Maar omdat het voor mij een volledig nieuwe wereld was. Vaak zei ik tegen hem: ‘Leg het mij nog eens uit.’ Met een opmerkelijk geduld begon hij dan opnieuw vanaf het begin. Hij tekende schema’s. Pijlen. Verbindingen. Net zolang totdat ik begreep wat hij mij probeerde uit te leggen. Dan keek hij mij aan en glimlachte.
‘Zie je, papa?’ En meestal moest ik toegeven dat hij gelijk had. Maar er waren ook momenten waarop de rollen omgekeerd waren. Soms kwam Marco met een buitengewoon technisch idee. Dan vroeg ik hem rustig:
‘En hoe gaat een tegelhandelaar dit in de praktijk gebruiken?’ Dan bleef hij even stil. Want technologie alleen was nooit voldoende. Een oplossing moest ook eenvoudig zijn. Praktisch. En gemakkelijk te gebruiken. Dan begonnen we opnieuw. Niet omdat het idee slecht was. Maar omdat het nog dichter moest komen bij de mensen die ermee zouden werken. Ik geloof dat die gesprekken tot de mooiste momenten van onze samenwerking behoorden. We probeerden nooit te bewijzen dat de ander ongelijk had. We probeerden elkaar te begrijpen.
Juist uit die wisselwerking ontstonden onze beste ideeën. Marco bracht de snelheid en het enthousiasme van een nieuwe generatie. Ik bracht de ervaring mee van duizenden gesprekken met klanten. Hij dacht aan morgen.
Ik dacht eraan hoe we dat morgen in de praktijk konden realiseren. Geen van ons beiden had alleen hetzelfde kunnen bereiken. We hadden elkaar nodig. En naarmate de jaren verstreken, werd dat steeds duidelijker. Ik zie ons nog samen door de showroom lopen.
Soms bleef Marco plotseling staan. Hij keek naar een van de presentaties. Niet alleen naar de tegels zelf. Maar vooral naar de manier waarop ze werden voorgesteld. Dan zei hij:
‘Dat kunnen we beter.’ Het was een zin die ik hem ontelbare keren heb horen zeggen. Ik glimlachte dan. ‘Mijn jongen,’ zei ik, ‘voor jou kan alles altijd beter.’ En hij antwoordde steevast: ‘Gelukkig maar.’ Zelfs vandaag hoor ik die woorden nog in mijn gedachten. En iedere keer opnieuw brengen ze een glimlach op mijn gezicht. Want hij had gelijk. Op de dag dat we denken dat alles perfect is, stoppen we met groeien. Dat gold voor hem. En het gold ook voor mij. Mensen vroegen mij soms wie nu eigenlijk de drijvende kracht achter Piramedia was. Mijn antwoord was altijd hetzelfde.
‘Wij allebei.’ Want een droom behoort nooit aan één persoon alleen. Een droom groeit wanneer mensen elkaar inspireren. Ik heb geprobeerd Marco veel dingen te leren. Maar hij heeft mij minstens evenveel geleerd. Hij liet mij zien dat leeftijd niet bepaalt hoe ver iemand kan kijken.
Dat een jonge man mogelijkheden kan zien waaraan iemand van een oudere generatie nog niet heeft gedacht. En hij gaf mij iets terug van het enthousiasme waarmee ik ooit zelf aan mijn professionele weg was begonnen.
Daarvoor zal ik hem altijd dankbaar blijven. Wanneer ik vandaag aan die jaren terugdenk, zijn het niet de moeilijkheden die later zouden volgen die ik als eerste voor mij zie. Ik zie twee mensen die iedere ochtend met plezier naar hun werk gingen. Een vader. En zijn zoon. Niet omdat het moest.
Maar omdat ze het voorrecht hadden samen iets op te bouwen waarin ze met heel hun hart geloofden. Misschien is dat wel het mooiste geschenk dat de Glazen Piramide mij heeft gegeven. De tijd die ik er samen met Marco heb mogen doorbrengen. De ontelbare gesprekken. De ideeën die we met elkaar deelden. En alles wat we onderweg van elkaar leerden. Die gesprekken gaven niet alleen vorm aan een onderneming. Ze maakten ook de band tussen ons sterker.
En als ik uit al die jaren slechts één ding voor altijd zou mogen bewaren... dan zouden het die momenten zijn.
Want ze behoren tot de kostbaarste herinneringen van mijn hele leven.