Toen de fabrieken mij hun vertrouwen schonken
Tijdens die eerste jaren werkte ik onvermoeibaar om te bewijzen wat ik waard was. Ik wist dat vertrouwen niet wordt opgebouwd met mooie woorden. Je bouwt het op door iedere dag opnieuw je beloften na te komen. Langzaam werden de resultaten zichtbaar. Niet alleen de klanten waren tevreden. Ook de Italiaanse fabrieken begonnen te merken dat hun keramische collecties in de Benelux steeds meer waardering kregen. Dat gaf mij een groot gevoel van verantwoordelijkheid.
Ik vertegenwoordigde niet zomaar een collectie keramische tegels. Ik vertegenwoordigde ook de naam van mannen en vrouwen die hun ondernemingen, vaak gedurende verschillende generaties, met passie, opoffering en liefde hadden opgebouwd. Dat besef maakte mij nederig. Wanneer ik in Italië aankwam, voelde ik mij nooit een vreemde. Ik werd ontvangen alsof ik deel uitmaakte van de familie. Dat voorrecht had ik niet verdiend met indrukwekkende toespraken. Ik had het verdiend door jaar na jaar mijn woord te houden.
Ik herinner mij hoe ik tijdens een bezoek aan een fabriek werd uitgenodigd op de afdeling productontwikkeling.
Normaal gesproken kregen slechts weinig buitenstaanders toegang tot dat gedeelte van het bedrijf. Daar werden de nieuwe collecties geboren. Er lagen proeftegels. Nieuwe glazuren. Kleuren die nog niet op de markt waren gebracht. Op een bepaald moment vroeg iemand mij:
‘Renato, wat denken jouw klanten hiervan?’ Voor mij was dat een heel bijzonder moment. Niet omdat mijn mening belangrijker was dan die van iemand anders. Maar omdat ze werkelijk wilden weten wat er leefde in België, Nederland en Luxemburg. Op dat moment voelde ik mij niet langer alleen een verkoper. Ik voelde dat ik werkelijk een brug tussen twee werelden was geworden. Steeds vaker kreeg ik het voorrecht nieuwe collecties te zien voordat ze aan de buitenwereld werden voorgesteld.
Soms werd mij zelfs gevraagd wat ik ervan vond. Een ander formaat. Een nieuwe kleur. Een andere manier om de producten te presenteren. Natuurlijk werd niet ieder voorstel dat ik deed uitgevoerd. Dat hoefde ook niet. Alleen al het feit dat er naar mijn ideeën werd geluisterd, gaf mij het gevoel dat we samen iets aan het opbouwen waren. Ook mijn relaties met de importeurs werden steeds hechter.
Ze wisten dat ik niet het soort vertegenwoordiger was dat alleen een bestelling kwam opnemen en daarna weer verdween. Wanneer er een probleem ontstond, bleef ik nooit aan de zijlijn staan. Ik zocht samen met hen naar een oplossing. Soms betekende dat een extra reis naar Italië. Een andere keer een lang telefoongesprek. Of urenlang samenwerken, nadenken en zoeken. Ik heb nooit geloofd dat problemen vanzelf verdwijnen. Je moet de moed hebben om ze onder ogen te zien.
Juist op moeilijke momenten leer je mensen werkelijk kennen. En vaak ontstaan daar de sterkste relaties. Jaar na jaar bleef mijn netwerk groeien. Italiaanse fabrikanten brachten mij in contact met hun collega’s. Via de ene fabriek werd ik bij een andere uitgenodigd. Niet omdat ik daarom vroeg. Maar omdat vertrouwen zich langzaam van mens tot mens verspreidt.
Voor mij was dat de mooiste vorm van erkenning. Geen medaille. Geen onderscheiding. Maar iemand tegen een collega horen zeggen:
‘Bel Renato. Hij zal je eerlijk advies geven.’ Zulke woorden kun je niet kopen. Je moet ze verdienen. Wanneer ik vandaag op die weg terugkijk, besef ik dat in deze jaren de basis werd gelegd voor alles wat later zou volgen. Zonder dat netwerk van menselijke relaties, zonder dat wederzijdse vertrouwen en zonder die honderden gesprekken zou de Glazen Piramide in Lummen waarschijnlijk nooit zijn ontstaan. Dan was Piramedia misschien nooit geboren. En hadden Marco en ik wellicht nooit de kans gekregen om samen onze droom op te bouwen.
Maar toen lag dat allemaal nog in de toekomst. Wij leefden gewoon van afspraak naar afspraak. Van fabriek naar fabriek. Van klant naar klant. Zonder te beseffen dat al die kleine stappen samen één lange weg vormden. Een weg die ons leven voorgoed zou veranderen. Misschien is dat wel een van de grootste mysteries van het leven. We begrijpen de betekenis van onze reis vaak pas vele jaren later, wanneer we terugkijken.
Dan zien we dat iedere ontmoeting ergens toe heeft geleid. Iedere handdruk. Iedere reis. Iedere kans. Ze werden allemaal stenen in het fundament waarop ons verdere leven werd gebouwd. Daarom kijk ik niet met trots terug op de weg die ik heb afgelegd. Ik kijk terug met dankbaarheid. Dankbaarheid voor iedere mens die ergens onderweg besloot mij zijn vertrouwen te schenken. Zij hebben meegebouwd aan mijn leven. En daarvoor zal ik hen altijd diep dankbaar blijven.