DOROMA – Toen een droom een naam kreeg
Sommige bedrijven ontstaan na maanden van voorbereiding en marktonderzoek. Andere ontstaan omdat het leven je plotseling dwingt een andere weg te zoeken. Zo ontstond DOROMA. Eind 1974 keerde ik terug naar de Belgische vestiging van FAEMA. Mijn avontuur bij Groep Riem had nauwelijks zes maanden geduurd. Ik kwam opnieuw terecht in een wereld die ik goed kende. Koffie. Espressomachines. Horeca. En vooral klanten. Deze keer keerde ik niet terug als technieker, maar als verkoper.
Al snel ontdekte ik dat verkopen mij bijzonder goed lag. Niet omdat ik mensen iets kon aansmeren. Dat heb ik nooit als verkopen beschouwd. Voor mij begon verkopen met luisteren. Begrijpen wat een klant werkelijk nodig had. Een passende oplossing zoeken. En vooral je woord houden. Misschien was dat de reden waarom mijn resultaten zo goed werden. Ik werd de beste verkoper van FAE- MA in België. Mijn verkoopcijfers werden beloond met premies en bonussen voor de uitzonderlijke resultaten die ik behaalde.
Voor een jonge man met een gezin betekende dat veel. Niet alleen financieel. Het gaf mij ook vertrouwen. Ik begon te beseffen dat de kennis die ik in de loop der jaren had opgebouwd werkelijk iets waard was. Ik kende de koffiewereld. Ik kende de machines. Ik kende de horeca. En bovenal kende ik de klanten. Het leek alsof ik eindelijk mijn plaats had gevonden.
Maar het leven heeft mij meer dan eens geleerd dat juist wanneer alles een vaste vorm lijkt te krijgen, er iets kan gebeuren waardoor je opnieuw moet beginnen. In de jaren zeventig kwam FAEMA in Italië steeds dieper in de problemen. In 1977 ging het toenmalige bedrijf uiteindelijk failliet.
Voor mij en mijn collega’s in België betekende dat veel meer dan het verdwijnen van een werkgever. FAEMA was het bedrijf waar mijn liefde voor espresso was begonnen. Het was de plaats waar ik mijn vak had geleerd. Waar ik als technieker en later als verkoper een wereld had leren kennen die een belangrijk deel van mijn leven zou blijven. En plotseling viel die zekerheid weg. De gevolgen werden snel voelbaar. Klanten wisten niet meer waarop ze konden rekenen.
Bestellingen die ik met veel inzet had binnengehaald, werden keer op keer geannuleerd. Wat de ene dag nog een zekere verkoop leek, kon de volgende dag volledig wegvallen. Daarmee verdwenen niet alleen bestellingen. Ook mijn inkomen en de zekerheid van mijn gezin kwamen onder druk te staan. Ik had inmiddels een vrouw en twee jonge zonen. Marco was nog geen vijf jaar oud. Michael was pas geboren. We hadden een huis. Een lening.
Rekeningen. Een gezin waarvoor ik verantwoordelijk was. Ik kon mij niet veroorloven af te wachten en te hopen dat alles vanzelf goed zou komen. Ik moest andere wegen zoeken om mijn brood te verdienen. DOROMA was mijn eerste keuze. De gedachte om zelf iets op te bouwen leefde al langer in mij. Bij FAEMA had ik de ziel van espresso leren kennen. Bij Douwe Egberts had ik gezien hoe belangrijk kwaliteit, organisatie en vernieuwing waren.
Bij Groep Riem had ik geleerd hoe verkoopresultaten konden worden gemeten en geanalyseerd. En tijdens mijn tweede periode bij FAEMA had ik bewezen dat ik kon verkopen. Dat ik klanten kon overtuigen door kennis, service en vertrouwen. Toen FAEMA wegviel, stond ik dus voor een keuze. Ik kon opnieuw op zoek gaan naar een werkgever. Of ik kon proberen mijn eigen weg te gaan. Die beslissing was niet eenvoudig.
Een droom volgen klinkt achteraf vaak romantischer dan ze op het moment zelf werkelijk is. Wanneer je een vrouw en twee kleine kinderen hebt, denk je niet alleen aan wat er kan lukken. Je denkt ook aan wat er kan misgaan. Aan de lening van het huis. Aan de rekeningen. Aan eten op tafel. Aan de toekomst van je kinderen.
Maar ik wist ook dat ik iets bezat wat niemand mij kon afnemen. Mijn ervaring. Mijn kennis. Mijn klantencontacten. Mijn bereidheid om hard te werken. En mijn overtuiging dat ik zelf iets kon opbouwen. Zo besloot ik DOROMA op de markt te brengen. De naam had ik al eerder bedacht, nog vóór Michael werd geboren. Hij was niet toevallig gekozen. DOROMA droeg mijn gezin in zich. DO stond voor Dorina. RO stond voor Rossi.
En MA stond voor Marco. Samen vormden die drie delen één naam: DOROMA. Voor iemand anders was het misschien gewoon de naam van een koffiemerk. Voor mij betekende hij veel meer. Mijn vrouw. Mijn familienaam. Mijn eerste zoon. Mijn gezin. En mijn eerste echte poging om op eigen kracht iets op te bouwen. Ook het logo dat ik voor DOROMA koos, verwees naar mijn Italiaanse afkomst. De wolvin.
Een beeld dat onlosmakelijk verbonden is met Rome en met het verhaal van Romulus en Remus. Ik wilde dat mijn koffie een Italiaanse identiteit uitstraalde. Niet alleen door de naam. Ook door het beeld. Door de uitstraling. Door alles wat het merk vertegenwoordigde. DOROMA moest voor mij meer zijn dan koffie in een verpakking. Het moest een eigen ziel hebben.
Maar bijna op hetzelfde ogenblik waarop ik met DOROMA begon, diende zich onverwacht een tweede mogelijkheid aan. Mijn neef Leonardo voerde rechtstreeks keramische tegels uit Italië in. Hij vroeg mij of ik niet met hem wilde samenwerken om die tegels in België te verkopen. De keramische wereld was voor mij volledig nieuw. Ik kende koffie. Ik kende espressomachines. Ik kende de horeca.
Maar van keramische tegels wist ik op dat moment nog vrijwel niets. Toch zag Leonardo waarschijnlijk iets in mij wat ik zelf nog niet helemaal kon inschatten. Hij wist dat ik kon verkopen. Dat ik gemakkelijk contact legde met mensen. Dat ik bereid was een product grondig te leren kennen voordat ik het bij klanten ging voorstellen. En bovenal wist hij dat ik niet bang was om opnieuw te beginnen.
Zijn voorstel kwam bovendien op een ogenblik waarop ik niet de luxe had om mogelijkheden zomaar af te wijzen. DOROMA was mijn eerste keuze en bleef een project waarin ik sterk geloofde. Maar ik moest ook praktisch denken. Mijn gezin had zekerheid nodig. Daarom besloot ik beide activiteiten te combineren.
DOROMA en ITALIA IN. Koffie en keramische tegels. Twee totaal verschillende werelden. Gedurende enkele jaren werkte ik tegelijkertijd aan beide activiteiten.
Met DOROMA bleef ik verbonden met de wereld die ik het beste kende. Met ITALIA IN zette ik mijn eerste stappen in een sector die later een bijzonder grote rol in mijn leven zou spelen. Op dat moment wist ik nog niet waar die twee wegen mij naartoe zouden brengen. Ik probeerde vooral vooruit te komen. Als zelfstandige kun je niet terugvallen op een grote organisatie. Jij bent de organisatie. Plotseling moest ik aan alles denken.
Aan de aankoop. Aan de verkoop. Aan klanten. Aan voorraad. Aan leveringen. Aan facturen. Aan betalingen. Aan de boekhouding. En ondertussen moest ik iedere dag opnieuw de baan op. Er waren dagen waarop vierentwintig uur eenvoudigweg niet voldoende leek. Maar er was één groot verschil met vroeger. Iedere stap die ik zette, zette ik nu voor mezelf en voor mijn gezin. Elke nieuwe klant gaf mij vertrouwen. Elke bestelling betekende meer dan omzet.
Ze vertelde mij: Misschien kan ik dit werkelijk. Dorina beleefde dat avontuur van dichtbij mee. Ze zag hoeveel uren ik werkte. Ze zag mijn enthousiasme. Maar ze kende ook mijn zorgen. Want achter de droom van iedere beginnende ondernemer schuilt een werkelijkheid waarover veel minder wordt gesproken. De nachten waarin je wakker ligt. De factuur die nog niet betaald is. De klant die twijfelt. De bestelling waarop je rekende en die uiteindelijk toch niet doorgaat.
De vraag of je de juiste beslissing hebt genomen. En vooral de verantwoordelijkheid tegenover de mensen die thuis op je rekenen. Wanneer de onzekerheid mij soms te zwaar viel, dacht ik aan mijn ouders. Aan mijn vader. Hij was naar België gekomen en diep onder de grond gaan werken zonder enige garantie dat zijn droom zou slagen. Hij had maar één overtuiging: zijn kinderen moesten het beter krijgen. Mijn moeder had mij op haar manier dezelfde les geleerd.
Niet opgeven wanneer het moeilijk wordt. Misschien zat die houding dieper in mij dan ik toen zelf besefte. DORO- MA en ITALIA IN waren in het begin kleine activiteiten. Heel klein zelfs. Maar voor mij waren ze groot. Niet vanwege de omzet. Niet vanwege de winst. Maar vanwege wat ze vertegenwoordigden. Vrijheid. Verantwoordelijkheid. En de mogelijkheid om volgens mijn eigen overtuigingen te werken.
Wanneer ik vandaag op die periode terugkijk, zie ik een merkwaardige tegenstelling. Het faillissement van FAEMA leek alleen maar een zware tegenslag. Het nam mij een baan af waarin ik bijzonder succesvol was. Ik was de beste verkoper van FAEMA in België geworden. Ik verdiende goed. Ik ontving premies en bonussen. Waarom zou iemand zoiets vrijwillig achterlaten?
Maar ik had die keuze niet. Het leven maakte ze voor mij. De bestellingen verdwenen. De zekerheid viel weg. Ik moest een andere manier vinden om mijn gezin te onderhouden. Precies daardoor werd ik gedwongen deuren te openen die ik anders misschien nog jarenlang gesloten had gehouden. Achter de eerste deur stond DOROMA. Mijn eigen koffiemerk. Een naam waarin mijn gezin aanwezig was. Een wolvin die mij herinnerde aan mijn Italiaanse wortels.
Achter de tweede deur stond ITALIA IN. Mijn eerste kennismaking met de wereld van de Italiaanse keramische tegels. Een wereld waarvan ik toen onmogelijk kon vermoeden hoe belangrijk ze voor mijn verdere leven zou worden. Gedurende enkele jaren probeerde ik beide deuren open te houden. Ik verkocht koffie. Ik verkocht tegels. Ik leerde. Ik zocht. Ik bouwde. En ik probeerde iedere dag opnieuw voldoende te verdienen om mijn gezin de zekerheid te geven die door het faillissement van FAEMA plotseling verdwenen was.
Hoe het uiteindelijk met DOROMA en ITALIA IN zou aflopen, kon ik toen nog niet weten. Dat verhaal hoorde bij later. Op dat moment deed ik wat ik altijd had gedaan wanneer het leven mij voor een probleem stelde. Ik bleef niet wachten tot iemand anders mij een oplossing aanreikte. Ik ging zelf op zoek. Sommige tegenslagen begrijpen we pas vele jaren later. Op het moment zelf zien we alleen wat we verliezen.
Pas achteraf ontdekken we soms welke nieuwe wegen daardoor voor ons werden geopend. Voor mij droegen die nieuwe wegen twee namen. DOROMA. En ITALIA IN.
