De dag waarop de toekomst zichtbaar werd
Tijdens de eerste jaren in de Glazen Piramide leek ons leven soms uit de ene demonstratie na de andere te bestaan. Bijna iedere week ontvingen we bezoekers. Importeurs. Architecten. Mensen uit de bouwsector. Tegelhandelaars. Sommigen kwamen uit België. Anderen uit Nederland of Luxemburg. Regelmatig kwamen ook vertegenwoordigers van de Italiaanse fabrieken waarmee wij samenwerkten langs, nieuwsgierig naar wat wij aan het ontwikkelen waren. Ze waren geïnteresseerd.
Maar soms ook een beetje sceptisch. Wanneer ik vertelde dat computers de manier waarop keramische tegels werden verkocht ingrijpend zouden veranderen, was niet iedereen onmiddellijk overtuigd. Dat begreep ik heel goed. Enkele jaren eerder had ik mijzelf nauwelijks kunnen voorstellen dat een computerscherm ooit een belangrijk hulpmiddel zou worden voor architecten en handelaars. Op een ochtend kwam opnieuw een groep bezoekers naar onze showroom. Zoals altijd begonnen we met een rondleiding. We toonden de nieuwste collecties.
De presentatiepanelen. De verschillende afwerkingen. Iedereen knikte geïnteresseerd. Dit was een taal die ze kenden. Daarna nodigde Marco hen uit om rond een computer te komen staan. Het scherm lichtte op. Voor sommigen was het nog bijzonder om te zien wat een computer binnen onze sector kon betekenen. Marco begon rustig en duidelijk uit te leggen wat we wilden bereiken. Hij gebruikte geen ingewikkelde technische woorden. Hij begon met eenvoudige voorbeelden uit de praktijk.
Hij liet zien hoe een project stap voor stap kon worden opgebouwd. Hoe verschillende combinaties van tegels onmiddellijk op het scherm zichtbaar werden. Hoe een volledige vloer met enkele eenvoudige aanpassingen een totaal andere uitstraling kon krijgen door alleen de kleur of het formaat te veranderen. Het werd stil in de ruimte. Ik keek niet naar het scherm. Ik keek naar de gezichten van onze bezoekers. Eerst zag ik nieuwsgierigheid. Daarna verbazing.
En uiteindelijk echt enthousiasme. Een van de bezoekers stond op en ging dichter bij het scherm staan. Een ander begon onmiddellijk vragen te stellen. Een architect vertelde spontaan hoe hij het systeem zou kunnen gebruiken voor een project waaraan hij op dat moment werkte. Precies daarop hadden we gehoopt. Niet dat mensen alleen onze software zouden bewonderen.
Maar dat ze zelf zouden beginnen dromen. Toen de demonstratie afgelopen was, bleven veel bezoekers nog lange tijd met ons praten. Ze spraken niet langer over computers. Ze spraken over wat ze voortaan aan hun eigen klanten zouden kunnen aanbieden. Voor mij was dat het mooiste compliment dat we konden krijgen. Want het betekende dat we niet zomaar een computerprogramma hadden ontwikkeld. We hadden een hulpmiddel gecreëerd waarmee mensen betere keuzes konden maken.
Toen uiteindelijk de laatste bezoeker de Piramide had verlaten, werd het bijna volledig stil in het gebouw. Marco keek naar mij. Ik keek naar hem. We hoefden niets te zeggen.
We voelden allebei hetzelfde. Voor het eerst beseften we dat onze droom niet langer alleen in onze eigen verbeelding bestond. Andere mensen begonnen er ook in te geloven. Het was een moment dat ik nooit ben vergeten. Niet omdat we dachten dat we de wereld gingen veranderen.
Maar omdat we voelden dat we op de goede weg waren. Die avond bleven we opnieuw tot laat aan het werk. Zoals we al zo vaak hadden gedaan. Niet omdat het moest. Maar omdat ons hoofd alweer vol nieuwe ideeën zat. Iedere vraag die tijdens de demonstratie was gesteld, werd het begin van een nieuwe verbetering. Wat konden we beter doen? Wat ontbrak er nog? Hoe konden we alles nog eenvoudiger maken?
Zo werkten wij. Een demonstratie was voor ons nooit een eindpunt. Ze was altijd het begin van de volgende verbetering. Wanneer ik vandaag aan die dag terugdenk, zie ik nog altijd het licht in Marco’s ogen. Hij sprak niet zomaar over software. Hij sprak over mogelijkheden. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Hij wist de mensen om hem heen mee te nemen in zijn ideeën.
Misschien was dat wel een van zijn grootste talenten. Hij bezat het vermogen om mensen te laten geloven dat iets wat onmogelijk leek, misschien toch mogelijk kon worden.
Dat talent heeft hij zijn hele leven met zich meegedragen. En het behoort vandaag tot de kostbaarste herinneringen die ik aan hem bewaar.