Cristina – de stille kracht achter onze droom
In iedere onderneming zijn er mensen die onmiddellijk opvallen. Zij zijn degenen die het meest spreken. Die op de voorgrond staan. Die voortdurend nieuwe ideeën voorstellen. Maar er zijn ook mensen zonder wie een onderneming nooit werkelijk zou kunnen groeien. Mensen die nooit de schijnwerpers opzoeken, maar er in stilte, dag na dag, voor zorgen dat alles blijft functioneren. Voor Piramedia was Cristina een van die mensen. Ik herinner mij nog heel goed de eerste keer dat ik over haar hoorde.
Ik was thuis, geveld door hevige rugpijn. Marco vertelde mij over een van zijn medestudenten, met wie hij tijdens hun opleiding handel en communicatie een hechte vriendschap had opgebouwd. Hij sprak met veel respect over haar. Niet alleen omdat ze bijzonder bekwaam was. Maar vooral omdat ze betrouwbaar was. Dat woord bleef mij bij. Betrouwbaar.
Later kreeg ik de gelegenheid haar persoonlijk te leren kennen. Mijn eerste indruk van haar is nooit veranderd. Geen grote woorden. Geen behoefte om zichzelf op de voorgrond te plaatsen. Gewoon een rustige jonge vrouw die aandachtig luisterde voordat ze iets zei. Dat was een eigenschap die ik bijzonder waardeerde. Toen Marco en ik besloten Piramedia op te richten in de Glazen Piramide in Lummen, wilden we veel meer opbouwen dan alleen een onderneming.
We wilden een team vormen. Een groep mensen die elkaar aanvulden. Cristina vond vanaf de eerste dag op een heel natuurlijke manier haar plaats binnen dat team. Iedere onderneming heeft mensen nodig die kunnen dromen. Maar ze heeft evenzeer mensen nodig die weten hoe ze die dromen werkelijkheid kunnen maken. Terwijl Marco en ik vaak tientallen ideeën tegelijk bespraken, bleef Cristina opmerkelijk rustig. Ze luisterde. Ze maakte aantekeningen. Ze stelde niet veel vragen.
Maar het waren bijna altijd de juiste. En heel vaak brachten juist die eenvoudige vragen ons terug naar de werkelijkheid.
‘Wie gaat hiervoor zorgen?’ ‘Wanneer moet dit klaar zijn?’ ‘Hebben we hier al aan gedacht?’ Op het eerste gezicht leken dat gewone vragen. In werkelijkheid waren ze essentieel. Want met enthousiasme alleen bouw je geen onderneming. Daarvoor heb je ook structuur nodig. Organisatie. Planning. En het vermogen om het geheel te blijven overzien. Cristina bezat al die kwaliteiten. Ik heb altijd bewondering gehad voor mensen die in stilte verantwoordelijkheid opnemen zonder daarvoor applaus te verwachten. Cristina was zo iemand.
Wanneer bezoekers binnenkwamen, ontving ze hen hartelijk. Wanneer een Italiaanse fabrikant onverwacht voor de deur stond, zorgde zij ervoor dat alles zorgvuldig werd geregeld. Wanneer er dringend documenten moesten worden voorbereid of vertaald, konden we altijd op haar rekenen. Ze werkte met dezelfde toewijding waarmee Marco aan de ontwikkeling van de software werkte en waarmee ik onze klanten bezocht. Juist die betrouwbaarheid gaf ons allemaal vertrouwen. Natuurlijk hebben we ook veel gelachen.
Soms werd de druk zo groot dat één eenvoudige grap voldoende was om alle spanning even te laten verdwijnen. Ik herinner mij haar glimlach nog goed. Geen uitbundig gelach. Maar een oprechte glimlach die de sfeer in de Piramide lichter maakte. Dat hadden we soms echt nodig. Er waren dagen waarop iedereen tegelijkertijd iets nodig leek te hebben. De telefoon bleef rinkelen. Het faxapparaat drukte het ene bericht na het andere af.
Bezoekers stonden te wachten. Marco riep mij vanuit zijn kantoor omdat hij alweer een nieuw idee wilde laten zien. En ik was nog maar net uit Italië teruggekeerd met nieuwe stalen. Toch vonden we op de een of andere manier altijd onze rust terug. Niet omdat het werk gemakkelijk was.
Maar omdat iedereen bereid was elkaar te helpen. Dat was de geest van Piramedia. Niemand zei:
‘Dat is mijn werk niet.’ Wanneer ergens hulp nodig was, sprong iemand anders zonder aarzelen bij. Dat is een van de eigenschappen die ik het meest bewonderde aan ons team. Wanneer ik vandaag aan Cristina denk, herinner ik mij niet alleen haar werk. Ik herinner mij haar loyaliteit. Haar eerlijkheid. Haar inzet. En vooral het vertrouwen dat zij in ons stelde. Een onderneming wordt niet groot door degenen die het luidst spreken. Ze groeit dankzij de mensen die iedere dag opnieuw, vaak in stilte, hun verantwoordelijkheid opnemen.
Cristina was een van die mensen. Daarom verdient haar bijdrage een blijvende plaats in dit verhaal. Zij heeft meegebouwd aan een droom die veel groter werd dan we ons toen hadden kunnen voorstellen. Hoewel het leven ons uiteindelijk ieder langs een andere weg heeft geleid, zal zij in mijn hart altijd verbonden blijven met een van de mooiste periodes van mijn leven.
Wanneer ik vandaag aan de Glazen Piramide denk, zie ik niet alleen mezelf. Ik zie niet alleen Marco. Ik zie ook Cristina. Rustig aan het werk. Aandachtig luisterend. Met dezelfde loyaliteit en toewijding die zij vanaf de allereerste dag heeft getoond. En daarvoor zal ik haar altijd diep dankbaar blijven.
