Hoofdstuk 24 De vraag of het beter kon
De presentatiepanelen hadden mij laten zien hoeveel verschil een betere manier van presenteren kon maken. Maar hoe langer ik in de keramiekwereld werkte, hoe duidelijker ik besefte dat het probleem veel verder ging dan de manier waarop een tegel in een showroom werd getoond. Er ontbrak iets in de manier waarop onze hele sector werkte. De kwaliteit van de producten verbeterde jaar na jaar. Fabrieken investeerden in nieuwe technologieën. De tegelformaten werden groter. De ontwerpen werden verfijnder. En toch bleef de manier waarop al die producten en informatie bij de klant terechtkwamen bijna onveranderd. Architecten bladerden nog altijd door zware catalogussen. Handelaars sleepten grote presentatiepanelen van de ene showroom naar de andere. Importeurs werkten met stapels prijslijsten die voortdurend moesten worden aangepast. Offertes werden nog met de hand berekend. En bij de kleinste wijziging kon je vaak helemaal opnieuw beginnen. Ik keek daar met steeds meer nieuwsgierigheid naar.
Niet omdat die manier van werken verkeerd was. Maar omdat ik ervan overtuigd was dat het eenvoudiger en efficiënter moest kunnen. Eén vraag liet mij niet meer los: ‘Zou het niet mogelijk zijn om al die afzonderlijke stappen met elkaar te verbinden?’ Tijdens mijn lange autoritten bleef ik erover nadenken. ’s Avonds zat ik aan onze keukentafel en vulde ik blad na blad met schetsen. Ik tekende geen nieuwe tegels. Ik tekende een nieuwe manier van werken. Ik stelde mij een systeem voor waarmee een architect onmiddellijk zou kunnen zien hoe een afgewerkte ruimte eruit zou zien. Een systeem waarmee een handelaar niet langer urenlang berekeningen zou hoeven te maken. Een systeem waarin kleuren, formaten, prijzen en technische informatie allemaal met elkaar verbonden zouden zijn. Vandaag klinkt dat heel vanzelfsprekend. Maar in die tijd leek het bijna onmogelijk. Computers waren in veel ondernemingen nog lang niet vanzelfsprekend.
Een kant-en-klaar modulair mozaïekpaneel van PRONTO MOZAÏEK.
De flexibele opbouw van het mozaïekbehang van PRONTO MOZAÏEK.
Voor veel mensen waren het ingewikkelde en onbekende machines. Voor mij betekenden ze iets heel anders. Een mogelijkheid. Niet omdat ik programmeur was. Dat was ik niet. Maar omdat ik aanvoelde dat technologie mensen kon helpen. Niet vervangen. Helpen. Langzaam begon ik steeds vaker met Marco over die ideeën te praten. Hij was nog jong. Maar ik zag toen al bij hem dezelfde nieuwsgierigheid die mij op zijn leeftijd had gedreven. Wanneer wij over de toekomst spraken, zag hij geen hindernissen. Hij zag mogelijkheden. Dat raakte mij diep. Soms zaten we urenlang samen aan de keukentafel. Tussen ons lag vaak niet meer dan een vel papier. Ik tekende hoe ik dacht dat zo’n systeem zou kunnen werken. Marco nam het idee vervolgens nog een stap verder. Hij stelde vragen waaraan ik zelf nog niet eens had gedacht. Langzaam begon er iets bijzonders te ontstaan. Niet alleen een idee.
Kant-en-klare modulaire mozaïekpanelen van PRONTO MOZAÏEK, gereed voor plaatsing.
De gestapelde modulaire panelen tonen hoe compact het systeem kon worden vervoerd en verwerkt.
Maar een droom die we samen deelden. Voor het eerst voelde ik dat Marco en ik elkaar niet alleen als vader en zoon aanvulden. We begonnen elkaar ook professioneel te inspireren. Ik bracht de ervaring mee die ik gedurende al die jaren in de praktijk had opgebouwd. Marco bracht zijn open blik op technologie en de toekomst mee. Samen vulden we elkaar prachtig aan. Op dat moment had ik nog geen idee waar die weg ons uiteindelijk naartoe zou brengen. Ik wist alleen dat we samen iets wilden opbouwen waarmee we onze sector werkelijk vooruit konden helpen. Niet om indruk te maken. Niet om de grootste te worden. Maar omdat we geloofden dat mensen betere hulpmiddelen verdienden. Wanneer ik vandaag terugkijk, besef ik dat de eerste lijnen van wat later Piramedia zou worden, nooit in een kantoor werden getekend. Ze ontstonden bij ons thuis. Rond onze keukentafel.
Uit gesprekken. Uit schetsen. Uit dromen. En uit onze gedeelde overtuiging dat de toekomst op een dag anders zou kunnen zijn. Misschien is dat wel het mooiste aan iedere grote droom. Hij begint niet met een gebouw. Niet met een investering. Zelfs niet met een computer. Hij begint met twee mensen die elkaar aankijken en zeggen: ‘Stel je eens voor dat het beter zou kunnen.’
Kant-en-klare mozaïekbehangpanelen van PRONTO MOZAÏEK, beschikbaar in verschillende kleuren en patronen.
Mijn drang om te verbeteren stopte niet bij een mooi presentatiepaneel. Ik werkte aan kant-en-klare mozaïekelementen, modulaire vloeren en systemen die lichter, sneller en nauwkeuriger konden worden geplaatst. Niet elk idee vond meteen een markt. Sommige ontwerpen waren te vroeg, andere bleken te duur of vroegen partners die ik nog niet had. Toch bleef ik tekenen, testen en aanpassen.
Het mozaïekpaneel naar Leonardo da Vinci, gemaakt met mijn systeem Dai di Più.
In 2009 werd voor een van mijn modulaire systemen een internationaal octrooi aangevraagd. Een octrooi is geen bewijs dat een idee vanzelf een succes wordt; het bevestigt alleen dat iets nieuws werd bedacht en vastgelegd. Voor mij was het vooral de erkenning van een levenslange gewoonte: kijken naar een bestaand probleem en vragen of het eenvoudiger kan. De echte Renato was nooit tevreden met ‘zo doen wij het al jaren’. Soms bracht die houding vooruitgang, soms frustratie, maar zij hield mij wakker en nieuwsgierig.