Hoofdstuk 25 De Glazen Piramide
Wat rond onze keukentafel was begonnen, had op een bepaald moment een eigen plaats nodig. Er zijn gebouwen die je vergeet zodra je ze verlaat. En er zijn andere die voor altijd een deel van je leven blijven. Voor mij was de Glazen Piramide in Lummen, vlak bij het grote verkeersknooppunt waar verschillende autosnelwegen samenkomen, zo’n plaats. De eerste keer dat ik haar zag, bleef ik even staan. Het was geen gewoon kantoorgebouw. Er was iets bijzonders aan. Het was bijna alsof het gebouw mij toefluisterde: ‘Dit is een plaats waar nieuwe ideeën geboren kunnen worden.’ Was dat alleen mijn verbeelding? Misschien. Misschien ook niet. Het enige wat ik weet, is dat ik onmiddellijk voelde dat dit de plaats was waar ik onze droom wilde laten groeien. Aan het begin van de jaren negentig veranderde de wereld steeds sneller. Computers vonden langzaam hun weg naar de bedrijven.
De fax was een onmisbaar hulpmiddel geworden. Mobiele telefoons begonnen voorzichtig hun intrede te doen in het dagelijks leven. En toch werkte de keramieksector nog bijna op dezelfde manier als twintig jaar voordien. Met catalogussen. Gedrukte prijslijsten. Berekeningen met de hand. Foto’s. En stalen. Ik was ervan overtuigd dat de toekomst anders zou worden. Niet alleen voor de fabrieken. Maar ook voor architecten. Tegelhandelaars. Plaatsers. Voor iedereen die iedere dag met keramische materialen werkte. Marco deelde die overtuiging. Hij luisterde niet alleen aandachtig naar mijn ideeën. Hij bouwde erop verder. Waar ik de praktische problemen van onze sector zag, zag hij de mogelijkheden die computers konden bieden. Op een avond, na opnieuw een lang gesprek over onze plannen, keek Marco mij aan en zei: ‘Papa, als we dit werkelijk willen doen, moeten we ook de moed hebben om groot te denken.’ Die woorden ben ik nooit vergeten.
Want hij had gelijk. Een klein kantoor zou niet voldoende zijn. We hadden ruimte nodig. Ruimte om mensen samen te brengen. Ruimte voor demonstraties. Ruimte voor computers. Ruimte waar de toekomst zichtbaar kon worden. Zo kwamen we in 1995 terecht bij de Glazen Piramide in Lummen. We huurden ongeveer vierhonderd vierkante meter. Voor veel mensen leek dat complete waanzin. Sommigen vonden ons zelfs dromers. ‘Wat gaan twee mensen in hemelsnaam doen met zoveel ruimte?’ Ik glimlachte alleen maar. Want in mijn hoofd was die ruimte al helemaal gevuld. Niet met meubels. Maar met ideeën. We wilden een ontmoetingsplaats creëren. Een centrum waar Italiaanse, Franse en Spaanse fabrikanten hun collecties konden presenteren. Waar architecten nieuwe materialen konden ontdekken. Waar importeurs opleidingen konden volgen. Waar computers niet langer alleen zouden worden gebruikt om brieven te schrijven, maar ook om volledige projecten zichtbaar te maken voordat de eerste tegel überhaupt was geplaatst.
Vandaag klinkt dat allemaal heel normaal. Toen leek het bijna sciencefiction. Ik herinner mij nog goed de dag waarop we de eerste meubels plaatsten. Ieder bureau kreeg zorgvuldig zijn plaats. Iedere computer was een investering in de toekomst. We sloten de telefoons aan. Al snel leek de fax bijna voortdurend nieuwe berichten te ontvangen. Langzaam kwam de Piramide tot leven. In de Piramide begon ik ook met Cristina samen te werken. Marco kende haar al sinds hun studententijd. Ze had dezelfde open geest. Dezelfde bereidheid om hard te werken. En dezelfde eindeloze nieuwsgierigheid. Vanaf haar eerste dag gedroeg ze zich nooit als zomaar een medewerkster. Ze werd onmiddellijk een deel van onze droom. Dat was zichtbaar in alles wat ze deed. Wanneer er ’s avonds nog werk moest worden afgemaakt, bleef iedereen uit zichzelf om te helpen. Niemand keek naar de klok. We keken alleen naar wat er nog gedaan moest worden.
Er heerste een enthousiasme dat moeilijk in woorden te vatten is. We geloofden werkelijk dat we iets konden opbouwen dat onze sector zou veranderen. Misschien waren we naïef. Misschien waren we onze tijd gewoon een beetje vooruit. Waarschijnlijk waren we een beetje van allebei. Juist dat maakte die jaren zo bijzonder. We deden veel meer dan alleen werken. We lachten. We discussieerden. We aten samen. Sommige van onze beste ideeën ontstonden tijdens de lunch, op de hoek van een papieren tafelkleed. Een eenvoudige opmerking van een klant kon de volgende dag al de basis vormen voor een volledig nieuwe oplossing. Iedereen dacht mee. Iedereen had iets waardevols bij te dragen. Zelfs vandaag, wanneer ik mijn ogen sluit, kan ik het geluid van de toetsenborden nog horen. De fax die opnieuw een bericht uit Italië afdrukte. Marco die enthousiast binnenkwam met alweer een nieuw idee. Cristina die bezoekers met haar oprechte glimlach verwelkomde.
De Glazen Piramide — een droom die werkelijkheid werd.
En ik… Van het ene bureau naar het andere lopend. Soms moe. Vaak bezorgd. Maar bovenal gelukkig. Omdat ik het gevoel had dat ik eindelijk precies datgene deed waar ik mijn hele leven naartoe had gewerkt. Niet zomaar een gebouw vullen. Maar mensen samenbrengen rond een gedeelde droom. Voor ons was de Glazen Piramide nooit alleen een kantoor. Het was een laboratorium van ideeën. Een plaats waar ervaring en jeugd elkaar ontmoetten. Waar Italië en België samenkwamen. Waar het verleden en de toekomst elkaar de hand reikten. Wanneer ik vandaag aan die jaren terugdenk, is het niet het glas dat ik als eerste voor mij zie. Ik zie de mensen. Want zij waren het ware licht dat de Piramide deed schitteren.
Tussen 1998 en 2003 begon een nieuwe, bijzonder intense periode. Wij herstartten Piramedia in een industriegebouw op het industriepark van Beringen. Dankzij een nieuwe financiële injectie, een nieuwe investeerder en een kapitaalverhoging konden wij het project veel ruimer aanpakken.
Op het hoogtepunt werkten ongeveer achtentwintig mensen mee: vaste medewerkers, interimarissen, stagiairs, webdesigners en studenten met een vakantiejob. Ieder vervulde een eigen rol in het afwerken van ons totale concept. Ervaring, jonge digitale kennis en praktische creativiteit kwamen er samen.
Naast software en presentatie ontwikkelden wij zwevende keramische vloeren en kant-en-klare wand-, vloer- en mozaïekpanelen. Ze moesten lichter, sterker, modulair en eenvoudig te plaatsen zijn, zonder altijd eerst de bestaande vloer uit te breken. Het onderzoek uit die jaren vormde mee de basis voor de internationale patentaanvraag die in 2009 werd verkregen. Niet alles bereikte de markt zoals gehoopt, maar de inzet van al die mensen hielp Marco en mij om onze ideeën tastbaar te maken.