Pastorelli – De mooiste jaren van mijn professionele leven
Het duurde niet lang voordat ik merkte dat veel showrooms de schoonheid van de Italiaanse keramische collecties onvoldoende tot hun recht lieten komen. Dozen stonden op elkaar gestapeld. Stalen lagen overal verspreid. Architecten moesten zich proberen voor te stellen hoe een vloer of wand eruit zou zien, zonder het eindresultaat werkelijk te kunnen zien. Ik vond dat bijzonder jammer. Een mooie tegel verdient een mooie presentatie.
Daarom begon ik zelf nieuwe presentatiesystemen te ontwikkelen. Ik maakte grote houten panelen waarop volledige tegelcomposities zorgvuldig werden verlijmd en gevoegd. Het waren niet langer eenvoudige stalen. Het werden complete presentaties. Een architect kon de harmonie tussen de kleuren zien. Een handelaar kon zijn klanten tonen hoe het uiteindelijke resultaat er werkelijk zou kunnen uitzien.
Vandaag lijkt dat misschien heel vanzelfsprekend. Maar in die tijd was het een vernieuwende manier om keramische producten te presenteren. Ik besteedde ontelbare uren aan het zoeken naar de beste composities. Aan het kiezen van de juiste kleur van de voegen. Aan het perfectioneren van ieder detail in de afwerking. Ik wilde dat ieder paneel een verhaal vertelde.
Wanneer ik later zo’n presentatie in een showroom zag staan, voelde ik dezelfde voldoening die een kunstenaar misschien voelt wanneer hij een voltooid werk voor zich ziet. Niet omdat mijn naam ergens vermeld stond. Maar omdat ik wist dat het mensen zou helpen een betere keuze te maken. Langzaam begonnen ook andere Italiaanse fabrikanten belangstelling te tonen voor mijn manier van werken. Zij zagen hoe ik Pastorelli in de Benelux vertegenwoordigde. Ze merkten hoe ik producten presenteerde.
Hoe ik relaties met klanten opbouwde. En hoe ik probeerde een merk niet alleen te verkopen, maar werkelijk een plaats op de markt te geven. Steeds meer fabrikanten wilden dat ik naast Pastorelli ook hun merk in de Benelux zou introduceren. Dat was een groot compliment. Het betekende dat mijn werk niet onopgemerkt bleef.
Toch bleef mijn samenwerking met Alberto en Pastorelli voor mij heel bijzonder. Het vertrouwen dat hij mij had geschonken, vormde de basis van een van de belangrijkste en succesvolste periodes van mijn beroepsleven. Ik verkocht niet alleen producten. Ik dacht actief mee over hun verdere ontwikkeling. Ik gaf door wat klanten mij vertelden. Ik rapporteerde welke kleuren steeds meer gevraagd werden. Welke formaten architecten verkozen. En welke technische aspecten volgens mij konden worden verbeterd.
Ik voelde mij niet langer alleen een vertegenwoordiger. Ik was werkelijk een brug geworden tussen Italië en de Benelux. Aan de ene kant stonden de Italiaanse fabrieken, met hun vakmanschap, creativiteit en technische kennis. Aan de andere kant stonden de importeurs, architecten, handelaars en plaatsers in België, Nederland en Luxemburg. Mijn taak was die twee werelden met elkaar te verbinden. Ik moest niet alleen de taal vertalen.
Ik moest ook de mentaliteit, de verwachtingen en de behoeften van beide kanten begrijpen.
Dat vertrouwen groeide jaar na jaar. En daarmee groeide ook mijn netwerk van menselijke relaties. Ik ontmoette ondernemers die vrienden voor het leven werden. Architecten die mij bleven bellen wanneer ze advies nodig hadden.
Importeurs die mij niet langer alleen als leverancier zagen, maar als een echte partner.
Voor mij was dat de grootste beloning. Niet alleen de verkoopcijfers. Maar vooral het vertrouwen. Alberto heeft, net als Medardo, in belangrijke mate bijgedragen aan het grote succes dat ik gedurende meer dan vijftien jaar heb mogen ervaren. Medardo had mij de deur naar Pastorelli getoond. Alberto gaf mij vervolgens het vertrouwen en de vrijheid om door die deur naar binnen te gaan en mijn eigen mogelijkheden volledig te ontplooien.
Beiden hebben op hun eigen manier een onuitwisbare plaats in mijn beroepsleven gekregen. Wanneer ik vandaag aan die jaren terugdenk, voel ik nog altijd dezelfde warmte in mijn hart. Het waren intense jaren. Jaren van hard werken. Duizenden en duizenden kilometers onderweg. Ontelbare ontmoetingen. Maar het waren ook jaren waarin ik iedere ochtend met enthousiasme opstond. Omdat ik voelde dat ik iets aan het opbouwen was dat betekenis had. Niet alleen voor mezelf.
Maar samen met zoveel andere mensen. Ook vandaag zijn Alberto en ik nog altijd met elkaar in contact. De jaren zijn voorbijgegaan. Onze professionele levens zijn veranderd. Maar het respect en de bewondering die wij voor elkaar voelen, zijn gebleven. Dat is misschien het mooiste bewijs dat onze samenwerking altijd op veel meer dan zakendoen heeft berust. Ze was gebouwd op vertrouwen. Op loyaliteit. En op een oprechte waardering voor elkaar als mens.
Misschien behoren juist daarom die jaren tot de periodes waarvoor ik vandaag het meest dankbaar ben. Niet omdat alles perfect was. Maar omdat ik iedere dag werk mocht doen waarvan ik werkelijk hield. En omdat ik dat werk mocht doen met iemand die in mij geloofde en mij de ruimte gaf om mijn eigen ideeën te verwezenlijken.
Wanneer een mens met oprechte passie werkt, voelen zelfs de langste dagen niet langer als een opoffering. Ze worden een voorrecht. Een voorrecht dat niet iedereen in zijn leven mag ervaren. En vandaag besef ik hoeveel geluk ik heb gehad dat ik die jaren aan de zijde van Alberto Pastorelli heb mogen beleven.
