Een tegel vertelt zijn verhaal pas wanneer je hem geplaatst ziet
Hoe langer ik in de keramiekwereld werkte, hoe meer ik besefte dat veel collecties niet op de best mogelijke manier werden gepresenteerd. In de meeste showrooms stonden presentatierekken vol losse stalen. Van klanten werd verwacht dat ze zichzelf voorstelden hoe een volledige vloer eruit zou zien wanneer die eenmaal geplaatst was.
Een architect keek naar één enkele tegel van ongeveer dertig bij dertig centimeter en moest zich vervolgens proberen voor te stellen hoe daarmee een woonkamer van tientallen vierkante meters eruit zou zien. Ik vond dat bijzonder moeilijk. Niet voor mezelf. Maar voor de klant. En dus stelde ik mezelf opnieuw dezelfde vraag die mij mijn hele leven heeft begeleid:
‘Kan dit niet beter?’ Het antwoord kwam bijna vanzelf. In plaats van losse stalen te presenteren, begon ik grote houten presentatiepanelen te maken. Maar het mochten geen gewone panelen zijn. Ik wilde volledige composities tonen. Vloertegels gecombineerd met bijpassende wandtegels.
Decoratieve randen die perfect bij het geheel pasten. Voegen die zorgvuldig waren afgewerkt. Precies zoals het er later bij de klant thuis zou kunnen uitzien. Het vergde enorm veel werk. Ik zaagde ieder houten paneel zelf op maat.
Ik verlijmde iedere tegel zorgvuldig op zijn plaats. Daarna voegde ik alles af met dezelfde aandacht die ik aan een echte vloer zou hebben besteed. Soms werkte ik uren aan één enkele presentatie. Niet omdat iemand mij dat vroeg. Maar omdat het voor mij perfect moest zijn. Wanneer een paneel eindelijk klaar was, deed ik enkele stappen achteruit en bekeek ik het aandachtig. Soms verving ik toch nog een tegel. Of veranderde ik de kleur van de voeg.
Of schikte ik de decoratieve elementen opnieuw. Pas wanneer het volledige geheel voor mijn gevoel in evenwicht was, was ik tevreden. Sommige mensen vonden mij waarschijnlijk te perfectionistisch.
‘Al dat werk voor een eenvoudig presentatiepaneel?’ Maar voor mij was het nooit zomaar een presentatiepaneel. Het was een verhaal. Ik wilde niet dat een architect alleen een tegel zag. Ik wilde dat hij een woonkamer zag. Een keuken. Een badkamer. Een hotel. Een restaurant. Ik wilde hem helpen zichtbaar te maken wat tot dan toe alleen in zijn verbeelding bestond. En toen begon er iets bijzonders te gebeuren. Telkens wanneer ik met zo’n paneel een showroom binnenkwam, werden mensen er bijna vanzelf naartoe getrokken.
Ze raakten de tegels aan. Ze deden enkele stappen achteruit om de volledige compositie te bekijken. En plotseling ontstonden er gesprekken die voordien niet waren ontstaan.
‘Wat als we deze vloer combineren met die wandtegel?’ ‘Welke kleur voeg zou jij hierbij kiezen?’
‘Zou dit ook passen in een inkomhal?’ Ik verkocht niet langer alleen een collectie. Ik hielp mensen dromen. Wanneer ik daar vandaag op terugkijk, besef ik dat er in die jaren misschien iets veel groters begon. Zonder dat ik het zelf wist, was ik toen al bezig met visualisatie. Ik wilde mensen iets laten zien wat nog niet bestond. Vele jaren later zouden Marco en ik met computers precies hetzelfde proberen te bereiken. Tweedimensionale tekeningen. Driedimensionale visualisaties. Digitale presentaties.
Maar het oorspronkelijke idee bleef precies hetzelfde. Mensen nemen gemakkelijker een beslissing wanneer ze zich het eindresultaat werkelijk kunnen voorstellen. Misschien is Piramedia in werkelijkheid dan ook niet ontstaan in de Glazen Piramide in Lummen. Misschien werd het idee al vele jaren eerder geboren. Aan een eenvoudige werkbank. Met een houten paneel. Een emmer lijm. Een zak voegmiddel. En één man die zichzelf opnieuw dezelfde vraag stelde:
‘Kan dit niet beter?’ Wanneer ik vandaag aan die tijd terugdenk, moet ik glimlachen. Niet omdat die presentatiepanelen op zichzelf zo buitengewoon waren. Maar omdat ze mij opnieuw bewezen dat een goed idee vaak uit de eenvoudigste dingen ontstaat. Je moet alleen bereid zijn om net iets verder te gaan dan wat van je wordt verwacht. En misschien is dat wel de belangrijkste les die ik in al die jaren heb geleerd. Vernieuwing ontstaat zelden uit dure machines.
Ze begint meestal bij iemand die zich afvraagt waarom iedereen de dingen altijd op dezelfde manier blijft doen. En die vervolgens de moed heeft om een andere weg te proberen. Die manier van denken is mijn hele leven bij mij gebleven. Ze heeft mij successen gebracht. Ze heeft mij ook mislukkingen gebracht. En toch zou ik haar voor niets ter wereld willen veranderen. Want zonder die nieuwsgierigheid zou ik nooit de man zijn geworden die ik vandaag ben.
En zonder die houten presentatiepanelen... was de droom van Piramedia misschien nooit geboren.