Een droom die zijn tijd vooruit was
Hoe groter onze droom werd, hoe meer ik begon te beseffen dat we niet zomaar een onderneming aan het opbouwen waren. We probeerden een volledig nieuw concept te creëren. En juist daarin lag het verschil. Een traditionele vertegenwoordiger verkocht collecties. Een traditionele groothandel leverde producten. Een traditioneel softwarebedrijf ontwikkelde computerprogramma’s. Wij wilden al die werelden met elkaar verbinden. Dat was ongewoon. En soms was het zelfs moeilijk uit te leggen.
Wanneer bezoekers mij vroegen wat Piramedia nu eigenlijk precies was, moest ik vaak glimlachen. Er bestond geen eenvoudig antwoord.
‘Wij verkopen geen software.’ ‘Wij verkopen ook niet alleen keramische tegels.’ ‘Wij bieden een nieuwe manier van samenwerken.’ In het begin keken mensen mij soms verbaasd aan. Maar nadat ze de Piramide hadden bezocht, begonnen ze te begrijpen wat ik bedoelde. We wilden dat een architect een volledig project kon ontwerpen. We wilden dat een handelaar onmiddellijk een offerte kon berekenen. We wilden dat fabrikanten hun collecties digitaal konden presenteren. We wilden dat klanten het eindresultaat konden zien voordat ze hun eerste bestelling plaatsten. Iedere schakel in de keten moest met de andere worden verbonden.
Vandaag noemen we dat een geïntegreerde oplossing. In de keramieksector was die manier van denken toen nog vrijwel onbekend. Ik herinner mij de lange avonden waarop we spraken over vragen die bijna niemand zich op dat moment stelde. Niet omdat er al duidelijk vraag naar was. Maar omdat wij geloofden dat die behoefte ooit zou ontstaan. Hoe konden duizenden tegelreferenties efficiënt worden beheerd? Hoe konden prijzen automatisch worden aangepast? Hoe konden fouten in offertes en bestellingen worden vermeden?
Hoe konden foto’s, technische gegevens en prijzen in één systeem worden samengebracht? Dat waren de vragen die onze dagen vulden. Heel vaak verloren we ieder besef van tijd. Vooral Marco kon volledig in zijn werk opgaan. Ik zie hem nog altijd voor mij. Achter zijn computer. Omringd door stapels papier.
Wanneer hij zich op een probleem concentreerde, leek alles om hem heen te verdwijnen. Zijn koffie werd koud. Zijn boterham bleef onaangeroerd liggen. Zijn gedachten waren nog maar op één ding gericht. De oplossing vinden. Dat had hij niet van mij geleerd. Het zat gewoon in hem. Hij wilde begrijpen. Hij wilde verbeteren. Hij wilde creëren. Cristina kende hem ondertussen goed. Soms zette ze stilletjes een verse kop koffie naast hem.
Of ze herinnerde hem er voorzichtig aan dat hij al uren niets had gegeten. Marco keek nauwelijks op. Hij glimlachte en antwoordde:
‘Nog vijf minuutjes.’
We wisten allemaal dat die vijf minuten gemakkelijk nog een uur konden duren. Het waren prachtige tijden. Niet omdat alles altijd perfect werkte. Integendeel.
Heel veel dingen werkten aanvankelijk helemaal niet. Sommige ideeën bleken onmogelijk uit te voeren. Andere vergden veel meer tijd dan we hadden gedacht. Er waren momenten waarop we wekenlang werk opzij moesten schuiven en helemaal opnieuw moesten beginnen. Dat hoorde bij de weg die we hadden gekozen. Niemand werd daar boos om.
Iedere tegenslag bracht ons uiteindelijk een stap dichter bij een betere oplossing. Misschien was dat wel de grootste kracht van ons team. We waren nooit bang om fouten te maken. We waren alleen bang om stil te blijven staan. Wanneer ik vandaag zie hoe digitale visualisaties, onlinecatalogi, automatische offertes en virtuele presentaties de normaalste zaak van de wereld zijn geworden, moet ik vaak glimlachen. Niet omdat ik denk dat wij dat allemaal hebben uitgevonden.
Dat zou niet waar zijn. De technologie ontwikkelde zich op veel plaatsen tegelijk. Maar het geeft mij voldoening te weten dat wij in onze Glazen Piramide in Lummen al droomden over mogelijkheden die pas vele jaren later algemeen ingang zouden vinden. Wanneer ik daaraan denk, voel ik geen spijt over gemiste kansen. Integendeel. Het geeft mij rust. Omdat het mij eraan herinnert dat je niet beroemd hoeft te worden om een pionier te zijn.
Soms bestaat de grootste verdienste er eenvoudigweg in dat je de moed hebt om je iets voor te stellen wat anderen nog niet kunnen zien. En als ik heel eerlijk ben, geloof ik dat deze manier van denken als een rode draad door mijn hele leven loopt. Vanaf mijn eerste experimenten in de koffiewereld. Door mijn jaren in de keramiek. En uiteindelijk met Piramedia. Ik heb mij nooit tevreden gesteld met de vraag:
‘Hoe doen we het vandaag?’ Mijn werkelijke vraag was altijd: ‘Hoe zullen we het morgen doen?’ Misschien heb ik daardoor soms te veel risico’s genomen. Misschien is dat ook de reden waarom ik in bepaalde periodes van mijn leven pijnlijke tegenslagen heb gekend. Maar als ik de kans zou krijgen om alles opnieuw te beleven... zou ik precies dezelfde vraag stellen. Want vooruitgang ontstaat nooit uit zekerheid alleen. Vooruitgang begint bij iemand die de moed heeft om vragen te stellen bij wat alle anderen als vanzelfsprekend beschouwen.
In die geest groeide Piramedia. En juist daarom ben ik, ondanks alles wat er in de jaren daarna nog zou gebeuren, nog altijd diep dankbaar dat wij samen de moed hebben gehad om die droom te volgen.