Een deur die openging toen ik het minst verwachtte
Terwijl DOROMA langzaam zijn eerste klanten vond, was er bijna gelijktijdig een tweede deur in mijn leven opengegaan. Een deur die niet naar koffie of espressomachines leidde. Maar naar keramische tegels en Italiaans design. Nadat ik vele jaren in de koffiewereld had doorgebracht, was ik ervan overtuigd geweest dat mijn toekomst altijd met die sector verbonden zou blijven. Ik kende de producten. Ik kende de technieken. Ik kende de klanten. Het was een wereld waarin ik mij volledig thuis voelde.
En toch begon ik, zonder dat ik het toen kon vermoeden, aan een heel andere weg. Zoals zo vaak in mijn leven begon het niet met een groot plan. Het begon met een gesprek binnen de familie. Mijn neef Leonardo verbleef een tijd bij ons. Hij was een ervaren vloerder en kende het vak door en door. De hele familie, ook mijn broers en ik, hielp hem om in Luik zijn eigen activiteiten op te starten.
In het begin werkte hij als vloerder. Hij wist hoe tegels geplaatst moesten worden. Hij kende de materialen. En hij begreep wat klanten van een vakman verwachtten. Maar Leonardo was ondernemend. Hij wilde niet alleen tegels plaatsen. Hij begon verder te kijken, legde contacten met Italiaanse tegelfabrikanten en groeide uiteindelijk uit tot importeur van Italiaanse keramische tegels.
Voor mij was die wereld op dat moment nog vrijwel onbekend. Ik had mijn ervaring opgebouwd in koffie. In machines. In verkoop. Van keramische tegels wist ik nog maar weinig. Leonardo vertelde mij steeds meer over zijn activiteiten en over de exclusieve Italiaanse producten die hij invoerde. Zijn bedrijf bevond zich in Luik en richtte zich voornamelijk op een Franstalig publiek.
Maar hij zag ook mogelijkheden in Limburg en in de rest van Vlaanderen. Op een dag vroeg hij mij:
‘Waarom open jij in Limburg geen winkel waar je mijn exclusieve producten aan het Vlaamse publiek kunt aanbieden?’
Die vraag bleef door mijn hoofd spelen. Ik kende de tegelwereld nog onvoldoende. Maar ik kende Vlaanderen. Ik sprak Nederlands. Ik kende de mentaliteit van de mensen. En ik had ervaring met verkopen en met het benaderen van klanten. Misschien kon ik wat ik in de koffiewereld had geleerd ook in deze nieuwe sector gebruiken. Het product was volledig anders.
Maar het verlangen van klanten naar kwaliteit en goede begeleiding bleef hetzelfde. Geleidelijk begon het idee vorm te krijgen. In 1977 werd ITALIA IN geboren. Onder de naam ITALIA IN stond ook het woord: BELGIUM. Die toevoeging was bewust gekozen. De bedoeling van mijn onderneming was ruimer dan alleen het verkopen van keramische tegels. ITALIA IN – BELGIUM moest uitdrukken wat ik wilde bereiken: Italiaans design naar België brengen. Keramische tegels vormden een belangrijk onderdeel van het aanbod.
Maar ik wilde mij daar niet toe beperken. Ik bood ook moderne Italiaanse designbadkamermeubelen aan. Producten waarin vormgeving, gebruiksgemak en Italiaans vakmanschap samenkwamen. ITALIA IN werd zo een onderneming waarmee ik verschillende Italiaanse designproducten aan het Vlaamse publiek wilde voorstellen. Producten die op dat moment nog niet overal in België te vinden waren. Daarmee zette ik mijn eerste echte stappen in de wereld van keramiek en interieurdesign. DOROMA bleef ondertussen bestaan. Gedurende enkele jaren combineerde ik beide activiteiten.
Koffie en Italiaans design. Twee totaal verschillende productwerelden. Twee verschillende soorten klanten. En voor mij twee manieren om na de onzekerheid rond FAE- MA opnieuw een inkomen voor mijn gezin op te bouwen. De samenwerking met Leonardo duurde niet lang. We merkten dat onze ideeën over de verdere ontwikkeling van de onderneming niet helemaal dezelfde waren. Leonardo’s kracht lag in zijn ervaring als vakman en in de producten en werkmethoden die hij goed kende.
Ik keek steeds meer naar nieuwe ontwikkelingen. Ik zag hoe smaken veranderden. Ik merkte dat klanten belangstelling kregen voor nieuwe kleuren, moderne ontwerpen en andere manieren om hun woning in te richten. Ik wilde die veranderingen volgen. Meer nog: ik wilde proberen erop vooruit te lopen. Dat betekende niet dat de ene visie beter was dan de andere. We keken eenvoudigweg op een verschillende manier naar de toekomst. Ik bleef veel respect houden voor Leonardo’s ervaring.
Dankzij hem had ik de deur naar deze nieuwe wereld gevonden. Maar ik begreep dat ik mijn eigen richting moest kiezen. Vanaf 1978 bouwde ik ITALIA IN daarom volledig zelfstandig en onafhankelijk van Leonardo verder uit. Ik begon contacten te leggen met andere Belgische importeurs en groothandelaars. Daardoor kreeg ik toegang tot een ruimer aanbod en kon ik mijn klanten meer keuze bieden. Tegelijkertijd begon ik voorzichtig zelf producten rechtstreeks uit Italië te importeren.
In het begin gebeurde dat nog op kleine schaal. Ik zocht vooral naar exclusieve keramische tegels en moderne badkamermeubelen die niet overal verkrijgbaar waren. Ik wilde geen winkel uitbouwen die hetzelfde aanbood als alle andere winkels. Ik wilde producten tonen die mensen verrasten. Producten met een eigen karakter. Producten waarin het Italiaanse gevoel voor schoonheid, vormgeving en vakmanschap zichtbaar was. Zelfstandig werken betekende vrijheid.
Maar die vrijheid bracht ook verantwoordelijkheid met zich mee. Voortaan moest ik zelf leveranciers zoeken. Zelf onderhandelen. Zelf beslissen welke collecties ik wilde aanbieden. En zelf het risico dragen wanneer een keuze niet de juiste bleek te zijn. Toch paste die vrijheid bij mij.
Ik wilde snel kunnen reageren op nieuwe ontwikkelingen. Ik wilde zelf beslissingen nemen. En ik wilde mijn eigen ideeën volgen.
Maar voordat ik dat op een geloofwaardige manier kon doen, moest ik eerst leren. Heel veel leren. Ik wilde begrijpen hoe tegels werden vervaardigd. Welke grondstoffen werden gebruikt. Wat het verschil was tussen de verschillende kwaliteiten. Waarom bepaalde tegels sterker waren dan andere. Hoe belangrijk een goede plaatsing was. En hoe kleuren, formaten en oppervlakken de sfeer van een woning konden veranderen. Ik luisterde naar Leonardo en naar andere ervaren vakmensen. Ik bestudeerde de producten.
Ik sprak met leveranciers. Ik keek naar wat klanten mooi vonden en probeerde te begrijpen waarom zij bepaalde keuzes maakten. Iedere ontmoeting leerde mij iets nieuws. In het begin zag ik een tegel vooral als een product dat verkocht en geplaatst moest worden. Maar geleidelijk begon ik er anders naar te kijken. Een keramische tegel is veel meer dan alleen een bouwmateriaal. Hij wordt vaak tientallen jaren lang een deel van een woning.
Mensen lopen er iedere dag overheen. Kinderen groeien erop op. Er wordt op geleefd. Gespeeld. Gelachen. En soms ook gehuild. Een tegel bepaalt mee de sfeer van een huis. Daarom was de keuze ervan voor veel mensen veel belangrijker dan ik aanvankelijk had beseft. Ik ontdekte een wereld waarin kwaliteit, vakmanschap en schoonheid samenkwamen. Waarden waarin ik mij volledig herkende. Hoe meer ik leerde, hoe groter mijn belangstelling werd. Ik begon aandacht te schenken aan de vormgeving van de collecties.
Aan de manier waarop tegels en badkamermeubelen werden gepresenteerd. Aan de combinaties van kleuren, formaten en materialen. En aan de vraag hoe je een klant kon helpen zich voor te stellen hoe een product er uiteindelijk in zijn eigen woning zou uitzien. Juist daar begon mijn nieuwsgierigheid opnieuw te werken.
Hetzelfde verlangen dat mij vroeger bij koffie had doen zoeken naar betere oplossingen, richtte zich nu op keramiek en interieurdesign. Alleen het product was veranderd.
Mijn behoefte om te ontdekken en te verbeteren was dezelfde gebleven. Misschien voelde ik mij daarom zo snel thuis in een wereld die mij aanvankelijk volledig onbekend was. Ik begon niet als deskundige. Ik begon als leerling. Daar heb ik mij nooit voor geschaamd. Integendeel. Wie denkt dat hij alles al weet, houdt op met leren. Wie durft toe te geven dat er nog veel te ontdekken valt, kan blijven groeien.
Toen ik in 1977 ITALIA IN – BELGIUM oprichtte en vanaf 1978 onafhankelijk mijn eigen koers begon te varen, kon ik onmogelijk vermoeden hoe diep deze nieuwe wereld de rest van mijn leven zou beïnvloeden. Ik wist niet dat ik later talloze Italiaanse fabrieken zou bezoeken. Dat ik architecten, verdelers, importeurs en ondernemers uit heel Europa zou ontmoeten. Dat ik nieuwe manieren zou bedenken om keramische tegels en andere designproducten te presenteren.
Dat mijn zoon Marco uiteindelijk deel zou worden van dit verhaal. Of dat wij samen zouden dromen van projecten die veel groter waren dan alles wat ik mij op dat moment kon voorstellen. Dat alles lag nog in de toekomst. Op dat ogenblik stond ik gewoon voor een nieuwe deur. Leonardo had mij laten zien waar die deur zich bevond. Daarvoor zal ik hem altijd dankbaar blijven.
Maar nadat hij mij had geholpen die deur te vinden, moest ik zelf beslissen welke weg ik aan de andere kant zou volgen. Zoals ik al zo vaak in mijn leven had gedaan, koos ik mijn eigen richting. Niet omdat ik precies wist waar die mij naartoe zou brengen.
Maar omdat mijn nieuwsgierigheid groter was dan mijn angst. Achter die deur vond ik niet alleen nieuwe producten om te verkopen. Ik zette er mijn eerste stappen in een wereld van Italiaans design die later een groot deel van mijn leven zou bepalen.