De Piramide bruiste van leven
In de jaren na de opening van de Glazen Piramide voelde iedere nieuwe dag als een belofte. Iedere ochtend, wanneer ik de parking opreed en het zonlicht in de glazen gevel zag weerkaatsen, voelde ik opnieuw hetzelfde enthousiasme. Vandaag gaan we weer iets nieuws opbouwen. De Piramide was een plaats geworden waar voortdurend iets gebeurde. De telefoon stond bijna nooit stil. De fax bleef onafgebroken nieuwe berichten afdrukken. Uit Italië ontvingen we prijslijsten, technische gegevens en stalen.
Uit België, Nederland en Luxemburg kwamen aanvragen van architecten, importeurs en projectontwikkelaars. Iedere dag bracht nieuwe uitdagingen. En eerlijk gezegd... ik hield ervan. Na zoveel moeilijke jaren had ik eindelijk opnieuw het gevoel dat het leven mij toelachte. De vertegenwoordigers van onze Italiaanse fabrieken kwamen regelmatig voor enkele dagen naar België. Ze verbleven in hotels in de omgeving van Lummen en brachten lange uren met ons door in de Piramide. Samen bekeken we de presentatiepanelen.
We analyseerden nieuwe collecties. We spraken over kleuren, afwerkingen en nieuwe trends. Maar heel vaak eindigde de dag niet wanneer de deuren van het kantoor dichtgingen. Integendeel. Dan begon dikwijls het gezelligste deel. We gingen samen eten. Soms naar een Italiaans restaurant, waar de smaken en geuren onmiddellijk herinneringen aan ons geboorteland naar boven brachten. Andere keren kozen we voor een Belgische brasserie, waar onze Italiaanse gasten nieuwsgierig gerechten ontdekten die ze nog nooit hadden geproefd.
Rond de tafel spraken we over veel meer dan alleen zaken. We deelden onze verhalen. We spraken over onze gezinnen. Over onze jeugd. Over de dorpen waar we geboren waren. We lachten om herinneringen uit het verleden. En we droomden samen over de toekomst. Juist op zulke momenten ontstond werkelijk vertrouwen. Ik heb altijd geloofd dat een samenwerking niet begint met het ondertekenen van een contract. Ze begint wanneer mensen elkaar als mens leren kennen.
Misschien was dat altijd een van mijn grootste kwaliteiten. Ik wilde nooit alleen producten verkopen. Ik wilde duurzame relaties opbouwen. En vaak echte vriendschappen. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom zoveel fabrikanten mij jarenlang hun vertrouwen bleven schenken. Niet omdat ik de belangrijkste vertegenwoordiger was. Maar omdat ze wisten dat mijn woord voor mij evenveel betekende als een ondertekend contract. Ook binnen de Piramide heerste een heel bijzondere sfeer. We werkten hard.
Heel hard. Maar we lachten ook veel. Wanneer iemand jarig was, verscheen er plotseling een taart. Wanneer we een belangrijke overeenkomst hadden afgesloten, klonk er spontaan applaus door de ruimte. Soms bracht iemand een fles wijn uit Italië mee. Een andere keer verscheen er een doos heerlijke Belgische pralines op tafel. Het waren kleine momenten.
Maar juist die momenten maakten van collega’s een hecht team. Ik zie nog altijd voor mij hoe Marco zijn enthousiasme wist over te brengen op iedereen om hem heen. Hij kwam een kantoor binnen met alweer een nieuw idee.
‘Kom eens kijken!’ zei hij dan. ‘Ik denk dat ik iets gevonden heb.’ Meteen verzamelden we ons rond zijn computerscherm. Soms was het idee briljant. Een andere keer werkte het gewoon niet. Maar iedere poging werd ernstig genomen. Want ook een idee dat niet werkte, bracht ons weer een stap dichter bij een betere oplossing. Cristina bracht ondertussen de rust die we allemaal nodig hadden. Terwijl Marco voortdurend naar de toekomst keek en ik probeerde tientallen ideeën tegelijk werkelijkheid te laten worden, zorgde zij voor orde.
Ze coördineerde afspraken. Organiseerde vergaderingen. Ontving bezoekers. En zorgde ervoor dat we, ondanks alle drukte en het enthousiasme om ons heen, het grotere geheel niet uit het oog verloren. Pas vele jaren later heb ik ten volle begrepen hoe belangrijk haar rol was. Een droom heeft mensen nodig die altijd vooruitkijken.
Maar hij heeft ook mensen nodig die ervoor zorgen dat iedereen samen vooruit blijft gaan. Wanneer ik vandaag aan die jaren terugdenk, zie ik niet alleen een onderneming. Ik zie een familie. Geen familie verbonden door bloed. Maar een familie verenigd door dezelfde overtuiging. Ieder van ons voelde dat we deel uitmaakten van iets bijzonders. Juist dat gevoel gaf ons onze energie. Er waren veel avonden waarop we tot laat bleven doorwerken.
Buiten was de parking stil geworden. Het gebouw stond bijna alleen in de duisternis. Maar de Piramide bleef helder verlicht. Wie buiten voorbijreed, zou misschien hebben gedacht dat er nog maar één of twee mensen aan het werk waren. In werkelijkheid zaten we vaak allemaal samen rond een tafel. Een kop koffie binnen handbereik. Overal verspreid lagen vellen papier. Marco tekende alweer een nieuw idee uit. Ik probeerde te ontdekken welke commerciële mogelijkheden erin verborgen lagen.
En ergens op de achtergrond klonk het zachte gezoem van de computers. Niemand keek naar de klok. We waren bezig met iets wat groter voelde dan onszelf. Het is moeilijk om dat gevoel uit te leggen aan iemand die het nooit heeft meegemaakt. Je bent moe. Heel moe. En toch heb je geen zin om naar huis te gaan. Omdat je voelt dat er iedere dag opnieuw iets bijzonders ontstaat.
Maar het leven heeft zijn eigen manier om ons belangrijke lessen te leren. Juist wanneer alles prachtig lijkt te verlopen... moeten we soms het meest waakzaam zijn. Want achter ieder groot succes schuilt ook een zekere kwetsbaarheid. Een kwetsbaarheid die vaak onzichtbaar blijft totdat het bijna te laat is. Toen wisten we dat nog niet. We genoten gewoon van het moment. We werkten. We lachten. We droomden. En we waren ervan overtuigd dat de toekomst alleen maar mooier kon worden.
Maar het leven had andere plannen voor ons.