De geur van koffie in de Piramide
Er zijn geuren die een mens zijn hele leven bijblijven. Voor mij is de geur van een versgezette espresso er één van. Misschien omdat koffie de onzichtbare draad is geworden die door mijn hele professionele leven liep. Vanaf mijn eerste jaren bij FAEMA. Via Douwe Egberts. DOROMA. MOKAFINA. En uiteindelijk de Glazen Piramide. Hoewel we daar probeerden te werken met de modernste technologieën... begon bijna iedere dag toch met een kop koffie.
Niet alleen uit gewoonte. Maar omdat koffie een bijzondere gave heeft. Koffie brengt mensen samen. Op de ochtenden waarop ik vroeg aankwam, was de parking nog bijna leeg. In de herfst hing er soms een lichte nevel over de velden rondom Lummen. Wanneer ik de deur opende, hoorde ik alleen de echo van mijn eigen voetstappen. Ik deed de lichten aan. Langzaam maakte de stilte plaats voor het begin van een nieuwe werkdag.
Nog voordat ik mijn computer aanzette, liep ik naar het kleine keukentje. Ik vulde de espressomachine met water. Ik maalde de koffiebonen. En dan wachtte ik op dat vertrouwde geluid. Het zachte sissen van de stoom.
De eerste druppels espresso. Langzaam vulde de rijke geur van koffie de Piramide.
Voor mij betekende die geur altijd een nieuw begin. Niet veel later hoorde ik de voordeur opengaan. Marco.
‘Ik ruik koffie!’ Ik lachte. ‘Jij ruikt altijd koffie.’ En steevast antwoordde hij: ‘Dat komt omdat jij de beste espresso maakt.’ Of hij dat werkelijk geloofde? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Maar het was ons kleine ritueel geworden.
Even later kwam ook Cristina binnen. Met een glimlach vroeg ze dan:
‘Zijn jullie al zonder mij begonnen?’ ‘Nee,’ antwoordde ik. ‘We zijn gewoon op het juiste moment begonnen.’ Enkele minuten later stonden we daar allemaal met een kleine espresso in onze handen. Niet achter onze computers. Maar samen. Die eerste tien minuten van de dag waren waarschijnlijk waardevoller dan veel zakelijke vergaderingen. We praatten over van alles. Het weer. Een voetbalwedstrijd. Een volgende reis naar Italië. Een nieuwe keramiekcollectie. Of gewoon over iets grappigs dat de dag voordien was gebeurd. Pas daarna begon het werk. Toen beseften we misschien niet ten volle hoe waardevol die momenten waren.
Vandaag weet ik dat wel. Een onderneming groeit niet alleen door hard te werken. Ze groeit ook door de band tussen de mensen die er samenwerken. En soms ontstaat zo’n band rond niets meer dan een klein kopje koffie. Wanneer bezoekers uit Italië kwamen, duurde het meestal niet lang voordat iemand vroeg:
‘Renato... maak je voor ons een espresso?’
Dat deed ik altijd met veel plezier. Ik heb altijd geloofd dat een goede espresso veel meer is dan alleen een drankje. Het is een manier om te zeggen:
‘Welkom.’ Een gebaar van gastvrijheid. Een uitnodiging om even samen te gaan zitten. Veel belangrijke gesprekken begonnen niet in een vergaderzaal. Ze begonnen rond dat kleine tafeltje, met een dampend kopje koffie in onze handen. De contracten werden vaak pas uren later ondertekend. Maar het eerste vertrouwen was tijdens die espresso al ontstaan. Dat ben ik nooit vergeten. Computers kunnen ons helpen sneller te werken. Digitale systemen kunnen informatie bewaren en over de hele wereld verspreiden.
Maar geen enkele technologie kan het menselijke contact vervangen. Vertrouwen ontstaat nog altijd wanneer mensen werkelijk tijd voor elkaar maken. Terwijl ik deze woorden schrijf, zie ik dat kleine keukentje opnieuw voor mij. De geur van versgemalen koffie. Marco, die ongeduldig wachtte tot de espresso klaar was. Cristina, die glimlachend vroeg of er nog een koekje over was. En ik... genietend van die wonderlijk eenvoudige momenten. Niet omdat ze toen zo bijzonder leken.
Maar juist omdat ze zo gewoon waren. Vandaag heb ik begrepen dat geluk zich zelden met veel lawaai aankondigt. Het leeft niet alleen in de grootste successen van ons leven. Het leeft in de eenvoudigste ochtenden. In samen lachen. In een espresso die met liefde wordt klaargemaakt. Misschien is dat de reden waarom de geur van koffie mij vandaag nog altijd zo diep raakt. Niet omdat hij mij aan mijn loopbaan herinnert.
Maar omdat hij mij terugbrengt naar de mensen van wie ik hield. Naar een tijd waarin we samen droomden. Samen werkten. Samen lachten. Zonder het te beseffen, maakten we herinneringen die mij de rest van mijn leven zouden bijblijven. Wanneer ik vandaag een espresso maak, sluit ik soms even mijn ogen. Dan lijkt het alsof ik opnieuw in de Glazen Piramide sta. Alsof Marco ieder moment de deur kan openen. Alsof Cristina zo meteen met die vertrouwde glimlach zal binnenkomen.
Alsof er weer een nieuwe werkdag op het punt staat te beginnen. Natuurlijk weet ik dat die dag nooit meer terugkomt. Maar in mijn hart eindigt die ochtend nooit werkelijk. Daar is de koffie altijd warm. Daar klinkt het lachen nog altijd door de kamers. En daar zitten we nog steeds allemaal samen rond dezelfde tafel.