De eerste keer dat ik vader werd
Er zijn dagen waarop het leven beetje bij beetje verandert. En er zijn dagen waarop alles in één enkel ogenblik verandert. 10 oktober 1972 was zo’n dag. Maar om te begrijpen wat de geboorte van Marco voor Dorina en mij betekende, moet ik eigenlijk enkele maanden verder teruggaan. Voor Marco kwam, hadden we een kindje verloren. Dorina had een miskraam gehad. Het was een pijnlijke ervaring waarover in die tijd misschien minder werd gesproken dan vandaag.
Je probeerde verder te gaan. Maar wat gebeurd was, bleef in je gedachten aanwezig. Na de miskraam had de dokter ons uitdrukkelijk aangeraden om minstens een jaar te wachten voordat we opnieuw aan een zwangerschap zouden denken. Het risico op verdere complicaties was volgens hem te groot. We namen die waarschuwing ernstig. We waren jong. We wilden heel graag kinderen.
Maar de gezondheid van Dorina kwam op de eerste plaats. Daarom hadden we helemaal niet verwacht dat er zo snel opnieuw een zwangerschap zou komen. En toch gebeurde het. Slechts enkele maanden na de miskraam bleek Dorina opnieuw zwanger te zijn. Van Marco. Normaal zou zo’n bericht alleen vreugde moeten brengen. Bij ons was het anders. Natuurlijk waren we blij.
Maar die blijdschap werd onmiddellijk vergezeld door angst. De woorden van de dokter zaten nog vers in ons geheugen. We hadden een jaar moeten wachten. Dat jaar was lang niet voorbij. Wat zou deze nieuwe zwangerschap betekenen voor Dorina? Zou haar gezondheid gevaar lopen? Zou het kindje gezond zijn? Zouden er opnieuw complicaties komen? Plotseling was iets waarnaar we zo verlangden tegelijk iets waarvoor we bang waren. We hoopten.
Maar we twijfelden. We geloofden. Maar we waren ook bang. Achteraf gezien waren veel van die twijfels gelukkig onnodig. Maar op dat moment konden wij dat onmogelijk weten. We konden niets anders doen dan voorzichtig verdergaan. Dag na dag. Week na week. En hopen dat alles goed zou komen. Daarbij kwam nog een andere onzekerheid. Onze financiële situatie was verre van gemakkelijk. Dorina werkte wel als lerares, maar ze was nog niet benoemd.
Haar loon werd niet altijd regelmatig uitbetaald. Soms moesten we lang op haar geld wachten. Voor een jong echtpaar dat nog maar pas aan zijn leven samen was begonnen, zorgde dat regelmatig voor financiële moeilijkheden. We woonden toen in een appartement aan de kleine ring in Hasselt. We hadden geen grote financiële reserves. Iedere frank telde. Er waren rekeningen. De dagelijkse kosten. En nu kwam er een kindje bij.
Toch herinner ik mij niet dat we ons ooit hebben afgevraagd of we Marco wilden. Die vraag bestond niet. Vanaf het moment dat we wisten dat hij onderweg was, was hij ons kind. Onze bezorgdheid ging niet over zijn komst. Onze bezorgdheid was of Dorina en hij veilig door die zwangerschap zouden komen. Maand na maand groeide niet alleen het kindje. Ook onze hoop groeide.
Iedere week die zonder grote problemen voorbijging, bracht ons dichter bij het moment waarop we eindelijk zouden durven geloven dat alles goed zou komen. En toen kwam 10 oktober 1972. In het Virga Jesseziekenhuis in Hasselt werd onze zoon geboren. Marco. Toen ik hem voor de eerste keer zag, gebeurde er iets met mij wat ik nooit zal vergeten.
Voor mij was zijn geboorte het grootste wonder dat ik tot dan toe in mijn leven had meegemaakt. Na al die maanden van onzekerheid. Na de miskraam. Na de waarschuwing van de dokter. Na al onze angst en twijfels. Lag hij daar. Gezond. Levend. Onze zoon. Ik vond hem de mooiste baby die ik ooit in mijn leven had gezien. Natuurlijk zal iedere vader dat misschien over zijn eigen kind zeggen.
Maar voor mij was het werkelijk zo. Ik keek naar hem en kon nauwelijks geloven dat dit kleine mensje ons kind was. Alle spanning die ik maandenlang in mij had gedragen, leek op dat ogenblik los te komen. Ik huilde. Niet enkele tranen. Ik heb uren gehuild. Van geluk. Van opluchting. Van dankbaarheid. Alles kwam eruit. Al die zorgen die achteraf gelukkig onnodig waren gebleken. Al die vragen waarop we geen antwoord hadden gehad.
Al die nachten waarin we hadden gehoopt dat alles goed zou komen. Plotseling deden ze er niet meer toe. Marco was er. En hij was prachtig. Toen ik hem voor de eerste keer in mijn armen hield, durfde ik mij bijna niet te bewegen. Hij was zo klein. Zo kwetsbaar. Zo volmaakt in mijn ogen. Met zijn kleine handje sloot hij zijn vingertjes rond één van mijn vingers. Het was zo’n eenvoudig gebaar.
En toch veranderde het mijn hele leven. Ik keek naar hem en dacht maar één ding: Dit is mijn zoon. Op dat moment begreep ik dat ik niet langer alleen verantwoordelijk was voor mezelf. Dorina en ik waren niet langer alleen man en vrouw. We waren vader en moeder geworden.
Vanaf die dag zou een klein mensje op ons rekenen. Hij zou naar ons kijken. Van ons leren. Bij ons bescherming zoeken. En zonder dat hij het zelf wist, zou hij ons leren wat het werkelijk betekende om onvoorwaardelijk van iemand te houden. Dat besef maakte mij nederig. Ik wilde een goede vader zijn. Geen perfecte vader. Die bestaat niet.
Maar een vader die er altijd zou zijn. Een vader die zijn kinderen eerlijkheid zou leren. De waarde van je woord houden. Respect voor anderen. En de moed om nooit bang te zijn voor hard werken. Ik wist dat ik fouten zou maken. Iedere ouder maakt fouten. Maar ik deed mezelf één belofte. Marco zou altijd weten dat hij geliefd was. Hij zou altijd weten dat hij, wat er ook gebeurde, op zijn vader kon rekenen.
Ons appartement aan de kleine ring in Hasselt was niet groot. Onze financiële situatie was niet gemakkelijk. We hadden nog geen eigen huis. Geen zekerheid over wat de toekomst ons zou brengen. Maar toen we Marco mee naar huis namen, voelde ik mij rijker dan ik mij ooit tevoren had gevoeld. Niet door wat we bezaten.
Maar door wie we bij ons hadden. We waren een gezin geworden. Wanneer ik vandaag, na zoveel jaren, terugkijk op die periode, begrijp ik misschien nog beter wat geluk werkelijk betekent. Geluk is niet altijd de afwezigheid van zorgen. Soms komt het juist nadat je lange tijd bang bent geweest. En misschien ervaar je het daardoor nog intenser. Op 10 oktober 1972 hadden Dorina en ik geen groot huis. Geen financiële zekerheid.
Geen idee hoe ons verdere leven eruit zou zien. Maar we hadden Marco. En op die dag was dat alles wat telde. In de jaren die volgden, zou hij uitgroeien tot een man met zijn eigen karakter, zijn eigen dromen en zijn bijzondere talenten. Het leven zou ons samen langs wegen voeren die we op die dag onmogelijk konden voorzien.
Maar dat verhaal hoorde bij later. Ik wil 10 oktober 1972 bewaren zoals die dag werkelijk was. Niet met wat ik vandaag weet. Maar met wat ik toen voelde. Pure vreugde. Een geluk zo groot dat ik het niet met woorden kon uitdrukken. Alleen met tranen. Wanneer ik terugkijk op alles wat ik in mijn leven heb mogen meemaken, blijft de eerste keer dat ik Marco zag een van de meest overweldigende momenten van mijn bestaan.
Voor mij was hij een wonder. De mooiste baby die ik ooit had gezien. En terwijl ik daar stond en huilde van geluk, wist ik dat mijn leven voorgoed veranderd was. Op 10 oktober 1972 werd Marco geboren. En op diezelfde dag werd ook ik geboren. Als vader.