Bij Rubens ontdekte ik de wereld achter ieder restaurant
Mijn eerste echte stap in de wereld waarin ik later zou terechtkomen, begon bij een bedrijf dat Rubens heette. Rubens leverde materiaal en oplossingen voor grootkeukens. Restaurants. Hotels. Bedrijven. Scholen. Ziekenhuizen. Voor het eerst zag ik hoeveel techniek, planning en vakmanschap er schuilgaan achter iedere professionele keuken. Daar leerde ik Benoit kennen. Hij werd voor mij meer dan een collega. Ik bewonderde zijn rust, zijn vakkennis en de ernst waarmee hij iedere opdracht uitvoerde.
Van hem leerde ik dat goed werk begint met aandacht. Niet alleen aandacht voor een toestel. Ook voor de mens die ermee moet werken. In die jaren werden veel installaties van stadsgas naar aardgas omgebouwd. Dat was nauwkeurig en verantwoordelijk werk. Brander na brander moest worden aangepast en gecontroleerd. Een kleine fout kon grote gevolgen hebben. Ik leerde dus niet alleen met mijn handen te werken. Ik leerde vooruitdenken. Controleren. En verantwoordelijkheid dragen voor wat ik achterliet.
Sommige opdrachten vroegen bijna het onmogelijke. Ik herinner mij een werkperiode die op zondagavond rond zes uur begon en pas op woensdagmorgen omstreeks tien uur eindigde. Bijna achtenveertig uur waren we in de weer. De vermoeidheid was enorm. Maar de installatie moest klaar zijn en veilig functioneren. Wij gingen door. Het werk was zwaar voor mijn lichaam. Ik moest toestellen verplaatsen. Bukken. Heffen. Lange uren rechtstaan. Mijn rug begon mij steeds duidelijker te waarschuwen.
Ik was jong en dacht dat pijn vanzelf wel weer zou verdwijnen. Maar zij bleef terugkomen. Achteraf gezien was dat de eerste keer dat mijn lichaam mij eraan herinnerde dat ook doorzettingsvermogen grenzen heeft. Toch gaf Rubens mij veel. Ik leerde luisteren naar klanten. Ik leerde zoeken naar de werkelijke oorzaak van een probleem. En ik leerde dat dienstverlening veel verder gaat dan een toestel afleveren.
In die periode trok één naam steeds sterker mijn aandacht. FAEMA. De Italiaanse espressomachines droegen techniek en schoonheid in zich. Maar FAEMA stond voor mij ook voor iets anders. Voor Italië. Voor wielrennen. Voor Eddy Merckx en een wereld die tegelijk modern en vertrouwd aanvoelde. Ik wilde die machines leren kennen. Ik wilde begrijpen wat een werkelijk goede espresso mogelijk maakte. Langzaam werd een nieuwsgierigheid een besluit. Ik zou niet wachten tot de volgende deur toevallig voor mij openging.
En als niemand mij uitnodigde om aan die deur te kloppen... dan zou ik zelf naar die deur gaan.