Wat blijft, is liefde
Nu ik de laatste bladzijde bereik, keer ik in gedachten terug naar de mensen met wie dit verhaal begon. Mijn ouders, die hun vertrouwde wereld achterlieten. Dorina, met wie ik een leven heb gedeeld. Marco en Michael, die mij het voorrecht gaven vader te zijn. Mijn kleinkinderen, mijn familie en de vrienden die onderweg naast mij bleven staan. Ik heb geen antwoord gevonden op iedere vraag over leven en dood. Wel weet ik hoeveel een mens voor een ander kan betekenen. Liefde hoeft niet alles te verklaren om ons te dragen. Soms is zij een hand op een schouder, een herinnering die wij samen bewaren of de moed om na een moeilijke dag opnieuw iemand nabij te zijn. Marco, jouw plaats in mijn hart blijft. Verder leven betekent niet dat ik je achterlaat. Het betekent dat ik wat wij deelden meedraag in de zorg voor wie er nog zijn. Ook Michael en mijn kleinkinderen hebben hun eigen, onvervangbare plaats in die liefde. Aan jou die dit boek hebt gelezen, wil ik daarom vooral dit meegeven: wacht niet te lang om te zeggen dat je van iemand houdt. Luister, zoek elkaar op en geef de herinneringen door die anders verloren gaan. Als deze bladzijden een gesprek openen, iemand troost bieden of een klein gebaar van liefde in beweging brengen, dan leeft hun betekenis verder.
Het goud waarmee dit boek begon, leg ik aan het einde opnieuw bij de mensen die mijn leven hebben gedragen. Bij mijn ouders, Dorina, Marco en Michael, mijn kleinkinderen en allen die hun warmte met ons deelden. Hun liefde en hun moed zijn de rijkdom die ik wil doorgeven. Aan hen behoort het goud van deze bladzijden. Ik sluit dit boek met dankbaarheid.
In naam van al de mijnen. Renato