Mijn eerste liefde
Er zijn mensen die voor altijd in ons leven blijven. En er zijn anderen die slechts enkele weken of maanden bij ons zijn. En toch blijven ook zij een leven lang in ons hart. Mijn eerste liefde was zo iemand. Ik was achttien jaar. Het was 1966. Nog jong, maar op een leeftijd waarop je langzaam de wereld van de volwassenen begint te ontdekken. Liefde was voor mij nog maar een woord waarvan ik de werkelijke betekenis moest leren kennen.
En toen kwam zij in mijn leven. Haar naam was Michalizza. Ze was een jong meisje van Griekse afkomst. We ontmoetten elkaar in Schaarbeek, in Brussel. Zelfs vandaag verschijnt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht wanneer ik aan haar terugdenk. Ze was een heel mooi meisje, maar wat mij vooral is bijgebleven, waren haar prachtige lange, donkere haren, die licht gekruld over haar schouders vielen. Ik vond ze bijzonder mooi.
Misschien is het daarom dat één herinnering aan haar mij na al die jaren nog zo helder voor de geest staat. We waren samen aan het dansen. Op de achtergrond klonk Adamo met Une mèche de cheveux. Een haarlok. Op dat moment was het gewoon een mooi liedje waarop wij samen dansten.
Maar enkele ogenblikken later zou dat lied voor mij een betekenis krijgen die ik mijn hele leven zou blijven onthouden. Het was onze laatste dans. Ik wist dat ik moest vertrekken. En ook zij wist dat ons afscheid gekomen was. Er waren geen grote woorden. Geen dramatische beloften. Alleen dat stille besef dat een mooi moment ten einde liep. Toen deed Michalizza iets wat ik nooit ben vergeten. Ze nam een schaar.
Ze knipte een klein lokje van haar lange donkere haren af. Heel voorzichtig legde ze het in een enveloppe. Op die enveloppe tekende ze een hartje. Daarna gaf ze de enveloppe aan mij. En voordat we afscheid namen, gaf ze mij een tedere kus op mijn wang. Ik was achttien jaar.
Misschien kon ik toen nog niet volledig begrijpen waarom dat kleine gebaar mij zo diep raakte. Maar ik voelde dat het iets bijzonders was. Een klein stukje van haarzelf dat ze mij meegaf. Een herinnering aan wat wij samen hadden beleefd. Vanaf die dag zou Une mèche de cheveux voor mij nooit meer zomaar een liedje zijn. Telkens wanneer ik het later hoorde, bracht het mij even terug naar die laatste dans.
Naar Michalizza. Naar haar lange donkere haren. Naar die enveloppe met het hartje. En naar die tedere kus op mijn wang. Dat is misschien wat een eerste liefde zo bijzonder maakt. Op die leeftijd voelt alles intenser. Een blik. Een glimlach. Een paar woorden die je met elkaar deelt. En plotseling begint je hart sneller te kloppen. We hadden geen dure reizen nodig. Geen geschenken. Geen grote beloften. Gewoon samen zijn was genoeg om gelukkig te zijn.
Langzaam ontdekte ik wat het betekende om wakker te worden met iemand in je gedachten. Om uit te kijken naar het moment waarop je haar weer zou zien. Om blij te worden zodra haar gezicht verscheen. En om een leegte te voelen wanneer ze er niet was.
Het was een jonge liefde. Een oprechte liefde. Een onschuldige liefde. Zoals alleen een eerste liefde kan zijn. Op die leeftijd denken we vaak dat zulke momenten voor altijd zullen blijven duren.
Later leert het leven ons dat het soms een andere weg kiest. Onze wegen gingen uiteindelijk uiteen. Zonder boosheid. Zonder drama. Gewoon omdat het leven ieder van ons naar een andere toekomst leidde. Toen begreep ik niet waarom sommige ontmoetingen zo kort moesten zijn. Vandaag kijk ik daar anders naar.
Sommige mensen komen niet in ons leven om voor altijd te blijven. Ze komen in ons leven om ons te helpen groeien.
Om ons iets over onszelf te leren. Michalizza leerde mij de schoonheid van een eerste liefde kennen. De tederheid van gevoelens die nog maar net begonnen open te bloeien. En ze leerde mij dat je dankbaar kunt zijn voor een mooi hoofdstuk in je leven, ook wanneer het niet voor altijd heeft geduurd. Ik kijk niet met verdriet of spijt terug op die tijd. Alleen met dankbaarheid.
Want ieder mens die mijn pad heeft gekruist, heeft op de een of andere manier bijgedragen aan de man die ik uiteindelijk ben geworden. Later, toen ik Dorina ontmoette, was ik al een andere man. Volwassener. Bewuster van wie ik was. En beter voorbereid om samen met iemand een leven op te bouwen.
Maar ik weet ook dat iedere periode in ons leven ons voorbereidt op de volgende. Zonder de eerste stappen kunnen er geen grote reizen zijn. Zonder onze eerste gevoelens kunnen er geen grote liefdes ontstaan. Daarom kijk ik vandaag met tederheid terug op mijn eerste liefde. Niet als een verhaal dat onafgemaakt is gebleven.
Maar als een mooi hoofdstuk uit mijn jeugd. En wanneer ik vandaag, zoveel jaren later, Une mèche de cheveux hoor, zie ik soms opnieuw Michalizza voor mij. Haar lange donkere haren. De schaar in haar hand. Het kleine lokje dat ze in een enveloppe legde. Het hartje dat ze erop tekende. En die laatste tedere kus op mijn wang. Sommige herinneringen worden niet ouder. Ze worden alleen stiller.
Maar verdwijnen doen ze nooit.