Medardo Maseroli – De man die in mij geloofde
Wanneer ik vandaag terugkijk op mijn eerste jaren in de keramiekwereld, is er één gezicht dat duidelijker dan alle andere in mijn herinnering terugkomt. Het gezicht van Medardo Maseroli. In de loop van een mensenleven ontmoeten we duizenden mensen. Klanten. Leveranciers. Collega’s. Vrienden. De meesten verdwijnen langzaam uit onze herinnering.
Maar sommige mensen blijven voor altijd bij ons. Niet om wat ze bezaten. Maar om wat ze voor ons betekenden. Medardo behoorde tot die zeldzame en bijzondere mensen. Vanaf onze eerste ontmoeting voelde ik dat hij anders was. Hij keek niet alleen naar cijfers. Hij keek naar mensen. Hij luisterde aandachtig. Hij stelde doordachte vragen. En hij probeerde werkelijk de mens te begrijpen die tegenover hem zat. Dat was wat mij meteen in hem raakte.
Al snel gingen onze gesprekken veel verder dan keramische tegels alleen. We spraken over ondernemen. Over verantwoordelijkheid. Over familie. Over vertrouwen. Op een dag zei hij iets wat ik nooit meer ben vergeten:
‘Je kunt een bestelling verliezen, maar verlies nooit je geloofwaardigheid.’ Die woorden zijn voor altijd in mijn hart gegrift gebleven. Want uiteindelijk is geloofwaardigheid misschien wel het grootste kapitaal van een ondernemer. Al het andere kan verdwijnen. Een onderneming. Een contract. Een fabriek. Maar zolang mensen vertrouwen blijven hebben in jouw woord, kun je altijd opnieuw beginnen. Medardo zag dat ik bereid was te werken zonder naar de uren te kijken. Hij wist dat ik er niet voor terugschrok duizenden kilometers af te leggen voor een klant.
Hij begreep dat het voor mij niet voldoende was alleen maar een product te verkopen. Ik wilde begrijpen. Ik wilde verbeteren. Ik wilde samen met anderen iets opbouwen. Langzaam ontstond er tussen ons een band van wederzijds respect. Voor mij was zijn vertrouwen veel meer waard dan welk contract ook. Want wanneer iemand met zoveel ervaring in je gelooft, geeft hij je ook de moed om verder te gaan dan je zelf ooit voor mogelijk had gehouden.
Medardo gaf mij niet alleen kansen. Hij gaf mij verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid is misschien wel een van de grootste geschenken die de ene mens aan de andere kan geven. Want het betekent dat iemand werkelijk gelooft dat je in staat bent die verantwoordelijkheid te dragen. Op een belangrijk ogenblik in mijn leven ging hij zelfs nog verder. Hij steunde mij met honderdduizend Belgische frank. Dat was in die tijd een aanzienlijk bedrag.
Maar wat mij het diepst raakte, was niet alleen het geld. Het was het vertrouwen dat erachter schuilging. Hij geloofde in mij. Hij geloofde in mijn plannen. En hij was bereid dat geloof om te zetten in een daad. Die steun gaf mij niet alleen financiële ademruimte. Ze gaf mij vooral nieuwe moed. Ik voelde dat ik niet alleen stond. Dat iemand met kennis en ervaring mogelijkheden in mij zag die ik op dat moment misschien zelf nog niet volledig kon overzien.
Onze samenwerking bleef niet beperkt tot één project. Medardo en ik werkten in de loop der jaren op verschillende terreinen samen. In de tegelwereld was hij de man die mij voorstelde aan Pastorelli. Die kennismaking zou voor mijn verdere loopbaan van bijzonder groot belang worden. Dankzij Medardo ging opnieuw een deur voor mij open. Een deur die later zou leiden naar enkele van de mooiste jaren uit mijn beroepsleven.
Samen met Medardo en een aantal andere importeurs probeerden we ook onze krachten te bundelen. We organiseerden gezamenlijke aankopen onder de naam Import Belgium. Het uitgangspunt was eenvoudig. Door samen te werken konden we grotere hoeveelheden aankopen, betere voorwaarden verkrijgen en sterker tegenover de fabrikanten staan. Het was een manier van denken die goed bij ons paste. Niet alles alleen willen doen.
Maar zoeken naar wat mogelijk wordt wanneer mensen elkaar vertrouwen en hun krachten verenigen. Later financierde Medardo ook het volledige project rond de automatische koffiemachines van Brasilia. Daarmee kwamen de twee grote werelden uit mijn beroepsleven opnieuw samen. De koffie, waarmee alles begonnen was. En het vertrouwen van een man die ik dankzij de keramiekwereld had leren kennen. Ook buiten de koffieen tegelwereld werkten we samen. Via onze sportafdeling begonnen we met de import van voetbalschoenen uit de Italiaanse regio Marche.
Het waren voetbalschoenen van de allerhoogste kwaliteit, die op de markt werden gebracht onder de merknaam Torrione D’Oro. Ook daarin zagen wij mogelijkheden. Italiaans vakmanschap. Een hoogwaardig product. En de overtuiging dat kwaliteit uiteindelijk altijd haar weg naar de juiste mensen vindt. Naast deze projecten waren er nog vele andere vormen van samenwerking. Niet ieder initiatief werd even groot. Niet ieder plan kende hetzelfde succes.
Maar telkens lag aan de basis hetzelfde wederzijdse vertrouwen. Medardo geloofde in mijn inzet en mijn ideeën. Ik vertrouwde op zijn ervaring, zijn inzicht en zijn woord. Ik heb altijd geprobeerd dat vertrouwen nooit te beschamen. Natuurlijk waren we het niet altijd over alles eens. Dat was volkomen normaal. Respect betekent niet dat je altijd dezelfde mening moet hebben. Het betekent dat je elkaar blijft waarderen, ook wanneer je de dingen anders ziet.
Precies daarin lag de kracht van onze samenwerking. Medardo was bovendien veel meer dan een zakenman. Hij was ook een heel bekende beeldhouwer. In zijn kunst kwam een andere kant van zijn persoonlijkheid naar voren. De gevoelige man. De kunstenaar die niet alleen naar de uiterlijke vorm keek, maar ook naar wat er diep in een mens leefde. Hij werkte met steen, maar wist daarin gevoelens zichtbaar te maken. Rust. Vreugde. Verdriet.
Hoop. Misschien kon hij mensen daarom zo goed begrijpen. Een beeldhouwer kijkt immers niet alleen naar wat er aan de buitenkant zichtbaar is. Hij probeert te ontdekken wat er vanbinnen verborgen ligt. Na zijn overlijden wachtte mij een bijzonder en ontroerend gebaar. Volgens zijn laatste wens mocht ik als eerste een kunstwerk uit zijn verzameling kiezen. Zijn vrouw Rita en zijn kinderen Yvan en Igor respecteerden die wens en gaven mij de gelegenheid zelf een werk uit te zoeken.
Dat raakte mij diep. Het betekende dat Medardo vóór zijn overlijden aan mij had gedacht. Uit al zijn kunstwerken koos ik een beeld dat mij onmiddellijk raakte. Het was vervaardigd uit wit Carrara-marmer en stelde de Madonna voor. Het kunstwerk had twee verschillende zijden. Wanneer ik het marmeren beeld draaide, zag ik aan de ene kant een Madonna die rust, vrede en geluk uitstraalde. Aan de andere kant verscheen een heel ander gezicht.
Dat van een witte vrouw die triest en verdrietig keek. Het was hetzelfde kunstwerk. Dezelfde steen. En toch vertelde iedere kant een totaal ander verhaal. Van alle werken die ik had kunnen kiezen, voelde ik dat juist dit beeld bij mij hoorde. Het toonde de twee kanten van het leven. Vreugde en verdriet. Hoop en pijn. Rust en onrust. Licht en duisternis. Het ene kan niet altijd zonder het andere bestaan.
Zoals ieder mensenleven bestaat ook het mijne uit lichte en donkere dagen. Uit vertrouwen dat werd beloond. En vertrouwen dat soms werd beschaamd. Uit projecten die slaagden. En dromen die verloren gingen. Misschien raakte het kunstwerk mij daarom zo diep. Het weerspiegelde iets van mijn eigen leven. De man die altijd vooruit wilde.
Maar ook de man die zijn zorgen en verdriet vaak diep in zichzelf droeg. Het beeld was voor mij veel meer dan een kunstwerk. Medardo had het eigenhandig uit het witte
Carrara-marmer gehouwen. Zijn handen hadden de steen gevormd. Zijn gedachten en gevoelens leefden erin voort. Dat ik volgens zijn laatste wens als eerste een kunstwerk mocht uitkiezen, beschouw ik als een van de meest persoonlijke en kostbare blijken van onze vriendschap.
Wanneer ik naar het beeld kijk, denk ik aan Medardo. Aan de kansen die hij mij heeft gegeven. Aan alles wat wij samen hebben opgebouwd. Aan zijn geloof in mij. Maar ook aan het verdriet dat iemand achterlaat wanneer hij voorgoed uit ons leven verdwijnt. In de jaren die volgden, wanneer ik voor moeilijke beslissingen stond, dacht ik vaak terug aan mijn gesprekken met hem. Niet omdat hij op alles een antwoord had.
Maar omdat hij mij had geleerd de juiste vragen te stellen. En soms is de juiste vraag veel meer waard dan een snel antwoord. Pas toen hij er niet meer was, besefte ik werkelijk hoe diep hij mijn leven had beïnvloed. Sommige mensen laten gebouwen achter. Anderen laten succesvolle ondernemingen na. Medardo liet iets achter dat voor mij veel waardevoller was. Herinneringen. Zijn vertrouwen. En een kunstwerk waarin zijn handen, zijn ziel en zijn vriendschap voor altijd aanwezig zullen blijven.
Ik herinner mij een man die bereid was mensen vertrouwen te schenken, soms nog voordat zij zichzelf volledig hadden kunnen bewijzen. Een man die anderen beoordeelde op hun karakter. Niet alleen op wat ze konden bereiken. Zelfs vandaag, wanneer ik zijn naam uitspreek, voel ik nog altijd dezelfde diepe dankbaarheid. Niet alleen omdat hij mij hielp professioneel te groeien.
Maar omdat hij iets bevestigde waarin ik zelf altijd had geloofd. Zaken beginnen altijd bij mensen. En een oprechte handdruk kan soms veel meer waard zijn dan een contract van honderd bladzijden. Daarom zal Medardo Maseroli altijd een heel bijzondere plaats in mijn hart blijven innemen. Niet alleen als zakenpartner.
Maar ook als vriend. Als mentor. Als kunstenaar. En als de man die op een van de belangrijkste momenten van mijn leven tegen mij zei:
‘Ga verder. Ik geloof in jou.’
Soms is één enkele zin voldoende om de richting van een mensenleven te veranderen. Voor mij was Medardo die man.
Na zijn overlijden mocht ik, volgens zijn laatste wens en met instemming van zijn vrouw Rita en zijn kinderen Yvan en Igor, als eerste een kunstwerk kiezen. Het beeld heeft twee zijden: op deze foto is slechts één gezicht zichtbaar; aan de achterzijde toont dezelfde Madonna een heel andere, droevige en gekwelde uitdrukking. Zo verenigt dit bijzondere kunstwerk de vreugde en de pijn van het leven.