Kevin Umé – De droom die verder leefde
Sommige dromen verdwijnen niet wanneer een project tot stilstand komt. Ze blijven ergens bestaan. In tekeningen. In computerbestanden. In herinneringen. En vooral in de mensen die erin hebben geloofd. De droom die Marco met zijn software wilde verwezenlijken, was zo’n droom. In 2003 probeerden we Piramedia opnieuw tot leven te brengen. Het was een periode van hernieuwde hoop. Nieuwe mensen sloten zich bij ons aan. Nieuwe ideeën kregen een kans.
Een van de jonge mensen die toen met Marco begon samen te werken, was Kevin Umé. Kevin had nog maar pas zijn studies voltooid. Hij was rustig. Bescheiden. En buitengewoon getalenteerd. Hij was niet iemand die zichzelf voortdurend op de voorgrond plaatste. Zijn werk sprak voor hem. Marco merkte zijn talent vrijwel onmiddellijk op. Hij wist hoe zeldzaam het was iemand te ontmoeten die niet alleen met technologie kon werken, maar ook begreep welke mogelijkheden erachter verborgen lagen.
Samen met Marco en enkele andere softwareontwikkelaars werkte Kevin aan 2Den 3D-programma’s voor de bouwsector en in het bijzonder voor de wereld van keramische tegels. Het doel was ambitieus. Projecten die voor veel mensen moeilijk voor te stellen waren, moesten vooraf zichtbaar en begrijpelijk worden gemaakt op een computerscherm. Wat tot dan toe vooral met tekeningen, stalen en veel uitleg moest worden voorgesteld, kon dankzij de software op een nieuwe manier worden gepresenteerd.
Mijn rol lag vooral bij de tegelwereld. Ik kende de fabrikanten. De handelaars. De klanten. De internationale markt. Marco zag hoe technologie die wereld kon veranderen. En Kevin beschikte over het talent om ideeën stap voor stap om te zetten in werkende programma’s. Ieder van ons bracht een ander deel van de droom mee. Juist daarin lag onze kracht. Marco en Kevin begrepen elkaar goed. Ze spraken de taal van computers en nieuwe technologie.
Een taal waarvan ik misschien niet iedere technische bijzonderheid begreep, maar waarvan ik de mogelijkheden wel degelijk inzag. Ik zag hun enthousiasme. Hun concentratie. Hun verlangen om iets te maken wat nog niet bestond. En ik geloofde in hen. Zoals bij zoveel vernieuwende projecten bleek een goed idee alleen echter niet voldoende om de toekomst ervan te verzekeren. Rond 2006 kwam de verdere ontwikkeling van de software tot stilstand. Onze samenwerking eindigde.
Iedereen vervolgde zijn eigen weg. Maar het programma verdween niet uit mijn gedachten. Voor Marco bleef het een droom die nog niet volledig was afgewerkt. Voor mij bleef het een bladzijde die nog niet helemaal was omgeslagen. Toen Marco in 2009 overleed, kreeg die onafgewerkte droom plotseling een heel andere betekenis. Het was niet langer alleen een zakelijk of technologisch project.
Het was een deel van wat hij had achtergelaten. Zoveel van zijn ideeën...
zoveel uren werk... zoveel hoop... lagen nog altijd in dat programma. Ik kon op dat moment moeilijk aanvaarden dat dit alles zomaar verloren zou gaan. Daarom zocht ik Kevin opnieuw op. Ik vroeg hem of hij samen met enkele vrienden wilde proberen Marco’s programma alsnog af te werken. Kevin aanvaardde die uitdaging.
Voor mij betekende dat veel meer dan alleen technische hulp. Het voelde als een teken van respect voor Marco. En als een poging om iets waaraan hij zo intens had gewerkt toch nog tot een goed einde te brengen. Kevin en zijn vrienden gingen opnieuw met het programma aan de slag. Ze onderzochten wat nog moest worden afgewerkt. Ze zochten oplossingen voor de technische problemen die waren blijven liggen. En uiteindelijk slaagden zij erin het programma technisch te voltooien.
Dat wil ik heel duidelijk zeggen. Kevin heeft gedaan wat ik hem had gevraagd. Het project is niet gestopt omdat hij tekortgeschoten is. Integendeel. Hij bewees dat Marco’s idee technisch uitvoerbaar was. Maar tegen die tijd was ik zelf niet meer de man die ik vroeger was geweest.
Na tientallen jaren in de tegelwereld... na alle tegenslagen... na de eindeloze strijd om telkens opnieuw te beginnen... en vooral na het verlies van Marco... was mijn kracht opgebruikt. Ik voelde mij volledig uitgeput door de sector waarin ik zo lang had gewerkt. Om het programma werkelijk op de markt te brengen, zou ik opnieuw een heel netwerk hebben moeten opbouwen. Ik zou opnieuw mensen moeten overtuigen. Opnieuw investeringen moeten zoeken. Opnieuw van voren af aan moeten beginnen.
Die kracht had ik niet meer. Daarom nam ik uiteindelijk de beslissing om het project definitief stop te zetten en met pensioen te gaan. Het programma was technisch afgewerkt. Maar commercieel kwam er geen nieuw begin. Dat was niet de verantwoordelijkheid van Kevin. Het was mijn beslissing. Een beslissing die voortkwam uit alles wat ik in die jaren had meegemaakt.
Lange tijd dacht ik dat een droom alleen betekenis had wanneer hij uitgroeide tot een succesvol bedrijf of een product dat overal werd gebruikt. Vandaag geloof ik dat niet meer. Niet iedere droom bereikt de bestemming die wij ervoor hadden bedacht. Maar dat betekent niet dat alle inspanningen voor niets zijn geweest. Kevin zorgde ervoor dat Marco’s programma niet achterbleef als een onafgewerkte poging. Hij hielp een idee om te zetten in een technisch werkend resultaat.
Ook al besloot ik het daarna niet meer voort te zetten, dat werk behield zijn waarde. Wanneer ik vandaag aan Kevin denk, zie ik eerst de rustige en bescheiden jonge man die in 2003 bij ons kwam werken. Een jonge man die toen waarschijnlijk nog niet kon vermoeden welke plaats hij in ons verhaal zou innemen.
Maar ik zie ook de medewerker die ik na Marco’s overlijden opnieuw kon benaderen. Iemand die bereid was terug te keren naar een onafgewerkt programma en het nog één laatste kans te geven. Kevin kon Marco niet vervangen. Niemand zou dat ooit kunnen. Maar hij hielp mij wel om een deel van Marco’s droom nog een stukje verder te dragen.
Daarom verdient Kevin een plaats in dit boek. Niet als een voetnoot. Niet alleen als een talentvolle programmeur. Maar als iemand die eerst naast Marco werkte en later naast mij stond in onze poging om een onafgewerkte droom alsnog te voltooien. Sommige dromen blijven voortleven als een bedrijf. Andere als een uitvinding. En weer andere leven verder in de mensen die bereid waren erin te blijven geloven. Marco’s droom kreeg niet de toekomst waarop wij hadden gehoopt.
Maar dankzij Kevin ging zij ook niet zomaar verloren. Hij gaf haar nog één laatste kans. En daarvoor zal ik hem altijd dankbaar blijven.
