Dank aan François en mijn dagelijkse vrienden
Mijn oprechte dank gaat ook uit naar François Didden. Zijn vriendschap, aandacht en steun hebben voor mij veel betekend. Hoewel zijn foto niet in deze uitgave kon worden opgenomen, hoort zijn naam hier voluit en met warmte thuis.
Ook mijn dagelijkse vrienden Claudio uit Napels, Kosta uit Griekenland, José uit Spanje en Corinto wil ik bijzonder bedanken. Onze koffie, gesprekken en wandelingen geven kleur aan mijn dagen. Verschillende landen en levensverhalen brachten ons samen; echte vriendschap kent geen grenzen.
Ik denk aan mijn tante Ida, aan Medardo Maseroli, Jules en Alphonsine, Kevin Umé, Louis Ouwerkerk en Alberto Pastorelli. Ieder van hen schonk mij op een beslissend moment vertrouwen, vriendschap of een kans. Ik denk ook aan Davide, Lutgart, Agostino, Gilbert, Maria, Jimmy, Vittorina, Giulia, Massimo, Ludo en Tony. Achter iedere naam leeft een verhaal dat ik in mijn hart bewaar.
En er zijn nog zoveel anderen: familieleden, vrienden, collega’s, medewerkers, klanten, leveranciers, buren, mensen uit De Lindeman en mensen die ik tijdens mijn reizen ontmoette. Sommigen bleven jarenlang; anderen maakten maar korte tijd deel uit van mijn leven. Ook een korte ontmoeting kan echter een spoor nalaten. Als ik iemand niet bij naam heb genoemd, betekent dat nooit dat die persoon minder belangrijk was.
In een lang leven maakt ieder mens fouten. Ik ook. Misschien heb ik niet altijd voldoende geluisterd, te veel gewerkt, te gemakkelijk vertrouwd of te weinig gezegd hoeveel iemand voor mij betekende. Als ik iemand bewust of onbewust pijn heb gedaan, vraag ik daarvoor oprecht om vergeving. Niet omdat ik ooit volmaakt ben geweest, maar omdat ik altijd heb geprobeerd eerlijk te leven.
Ook u, lezer, wil ik bedanken. U hebt mij gevolgd langs wegen die bijna tachtig jaar teruggaan. Misschien deden sommige bladzijden u denken aan uw eigen vader of moeder, een kind, een vriend of iemand die u mist. Als mijn herinneringen voor een ogenblik die van u hebben geraakt, heeft dit boek iets bereikt wat groter is dan alleen mijn verhaal.
Een leven wordt niet bijzonder door wat een mens bezit of hoeveel hij bereikt. Het wordt bijzonder door de mensen met wie hij het heeft mogen delen. Zonder mijn ouders was er geen begin. Zonder Dorina geen gezin. Zonder Marco en Michael niet dezelfde liefde en lessen. Zonder mijn kleinkinderen niet dezelfde hoop. Zonder mijn broers, familie en vrienden niet dezelfde wortels en herinneringen.
Daarom kon dit boek uiteindelijk maar één titel krijgen: Mijn Leven - In naam van al mijn dierbaren. Het draagt mijn naam, maar behoort ook een beetje aan iedereen die een deel van zijn leven met het mijne heeft gedeeld. Daarom leg ik deze laatste bladzijde in uw handen, met nederigheid, dankbaarheid en bovenal met liefde. In naam van al mijn dierbaren.